25 sep 2026 – Boekrecensie Sally Rooney, Intermezzo
Romanschrijver Sally Rooney pikt slim een graantje van mee van de bredere belangstelling voor de schaaksport, die is ontstaan na het uitkomen van de film Queen ’s Gambit. In haar roman Intermezzo, uitgekomen in 2024, speelt schaken een bescheiden bijrol, is het eigenlijk niet meer dan een decorstuk, maar in de presentatie naar de lezer is dat door de uitgever toch anders aangezet.
De Nederlandse cover belooft -in dreigend paars- een spannende ontknoping met een vertrapte Dame op de voorgrond, de Engelse uitgave haakt meer grafisch aan bij het schaken met een symboliek die niet op het eerste gezicht duidelijk is maar wel intrigeert.
Het boek was me aangeraden door een Groningse vriend die geen vierenzestigveldenzwoeger is. Dat zat hem bij het lezen totaal niet in de weg. Schaken is behalve hot voor ingewijden nu blijkbaar ook salonfähig geworden voor niet-geïnteresseerden.
Het is een roman over twee broers, de oudere (Peter, 32) een succesvolle, gladde advocaat In Dublin die vol in het leven staat, de jongere (Ivan, 22) een geniale schaker maar een onhandige, stroeve einzelgänger. Het deed me op voorhand denken aan de prachtige roman Narcis en Goldmund van Herman Hesse, een boek dat ik in mijn studentenjaren meerdere keren gelezen heb. Narcis proeft het leven uit de boeken, terwijl Goldmund alle zintuigen daarvoor gebruikt. Ik, een schuchtere introverte jongen, was altijd een beetje jaloers op Goldmund.
Het wonderlijke is dat in deze roman van Sally Rooney mijn sympathie juist naar Ivan uitgaat. Het zou kunnen zijn dat ik het leven inmiddels zelf beter geproefd heb, maar het is vooral dat ik bij Peter de vrolijke uitbundigheid mis die me bij Goldmund zo aansprak.
Peter proeft het leven rijkelijk, maar smaken doet het hem niet. De staccatozinnen waarin zijn woorden en gedachten worden weergeven illustreren fraai dat er -behalve een overdaad aan sperma- weinig vloeit in Peters leven. Ook het leven van zijn sociaal onhandige broer Ivan komt maar moeilijk op gang, ondanks dat hij sensitief is en een brede belangstelling heeft.
De roman begint als de broers hun vader begraven hebben waardoor hun leven nu helemaal tot stilstand komt (intermezzo?) Ze moeten zich tot hem, een inschikkelijke man, en tegenover hun gescheiden moeder en elkaar opnieuw verhouden. Alle personages gaan gebukt onder een diepgeworteld gevoel van tekortschieten, waardoor ze in zichzelf opgesloten raken. Waar de beginstelling van een schaakpartij fascinerend is omdat het nog alle mogelijkheden in zich draagt, duikt Rooney aan het begin van haar roman meteen een moeizaam middenspel in.
Een middenspel dat exemplarisch zijn zou voor millennials, al zou je met evenveel recht kunnen zeggen dat de geschilderde moeizaamheid van alle tijden is.
Rooney’s kunde is dat ze ons toch een inkijkje weet te geven in de hoofden en de harten van de in zichzelf opgesloten broers. Trouw schrijft daarover: ‘Rooney schittert in de dialogen maar meer nog in wat ongezegd blijft. ‘Ja, zo lust ik er ook nog wel een paar: mijn schaakspel overtuigt in varianten die maar niet op het bord willen komen.
Wat mij betreft is Rooney vooral een grootmeester in het schilderen van de troosteloosheid waarin de broers verzeild zijn geraakt, maar een amateur in het reflecteren daar op. Het onvermogen van Ivan en Peter steekt blijkbaar ook de schrijfster aan wanneer ze probeert de door haar geschilderde beginstelling van het boek voor ons te ontrafelen.
Rooney, een schrijfster uit Ierland, had voor het personage Ivan een sociaal onhandige maar slimme man nodig. Dan kom je blijkbaar als gauw bij een schaker uit. En, toegegeven, het netwerk van schakers is soms klein. Iedere vereniging herbergt leden waarvoor de clubavond een ankerpunt in hun week is, misschien wel in hun leven. Niks mis mee weet ik uit ervaring.
Maar door Ivan en Peter gechargeerd als tegenpolen neer te zetten, doet ze beide personages onrecht. Ze beschrijft Peters leven leger dan geloofwaardig is. Over alles heeft hij een mening, maar zichzelf onder de loep nemen? Ho maar. En Ivan zet Rooney wereldvreemder neer dan bij zijn belangstellende karakter past, de schulp die hem gevangen houdt moet toch aan alle kanten al jaren wringen. Natuurlijk, je kan tijdelijk gevangen raken in eigen onvermogen. Maar dat de levens van de broers al zolang stilstaan, wil er bij mij niet in.
Rooney is zelf geen schaakspeler, maar heeft zich laten adviseren door kenners, zoals ze zich ook heeft laten informeren over het Ierse rechtssysteem. Dat ze schaaktechnisch soms de plank misslaat is haar vergeven. Dat ze veel woorden nodig heeft om tot een essentie te komen is jammer. Uiteindelijk is een ongeloofwaardig handgemeen aan het eind van het boek het breekijzer voor de broers om tot elkaar te komen.
Het eindspel is niet alleen bij schakers een ondergeschoven kindje. Ook voor schrijvers blijkt het vaak een lastig te nemen horde. In Bonita Avenue, de debuutroman van Peter Buwalda, maakte een bomaanslag op een boot voor mij abrupt een einde aan de bewondering die ik voor de schrijver had opgebouwd.
Afsluitend: als je zoveel kritiek hebt op Intermezzo, dan moet het boek toch wel iets te bieden hebben. Daar zit wat in. Maar als schrijver en schaker zag ik toch vooral de vele mogelijkheden voor kortere varianten die meer overtuigen en miste ik een verfijnd eindspel dat je doet likkebaarden.
Henk Enserink
17 juni 2026 – Schwarz en de kunst van het recyclen
Frank snuffelt in oud werk
Schwarz en de kunst van het recyclen
Schakers, kennen jullie die groene openingsboeken uit de zestiger jaren? Rolf Schwarz? Ooit van gehoord? Wikipedia zegt mij, dat hij in 1926 geboren is en in 2013 overleden. De serie bestond uit 22 openingsboeken. Wollig Duits taalgebruik, humor en veel openingsvalletjes. Ik moest vorige week aan Rolf denken toen ik een internetpartijtje speelde.
1. e4 c6 2. d4 d5 3. Pc3 dxe4 4. Pxe4 Pf6 5. Pg3 h5 6. Lg5 (en er ging in mijn grijze massa een ledlampje branden. Hier was wat mee. Iets heel moois. Maar wat?)
6. … h4 7. Lxf6 hxg3 (het was iets met een dameoffer, maar hoe ging dat) 8. Le5 Txh2
9. Txh2 …Jaaahhh, Om met Donner te spreken: “Het zwerk brak open, engelen daalden neer, klaroengeschal”. Of zoiets. Diagram, diagram, klonk het uit duizend kelen.
9. … Da5+ 10. c3 Dxe5+ 11. dxe5 gxh2 aufgegeben.
Soms is schaken toch heerlijk, zelfs van een vluggertje op internet kan ik intens genieten.
Jammer dat het zo weinig voorkomt.
Frank London
27 mei 2026 – Viervoudig schaak-actief
Viervoudig schaak-actief
Met tien verdiensten is de regionale schaker Piet Ypma koninklijk geëerd. Ook op vier schaakfronten actief, dat hij elke zomer present is bij ons zomertoernooi verdient in dit clubblad beslist aandacht.
Hij en de fotograaf bedachten samen deze beeldpresentatie. Hij is hier zwart, maar niet echt. Gewoon een mooi wit echtpaar, modern omschreven in de kleur van onze koningin. Het kleine kruisje ligt terzijde, het is niet van minder belang. Het tweede ‘lintje’ is toegekend aan echtgenote Pauline Ypma. Uitzonderlijk dat echtelieden tegelijk worden gehuldigd. Voor onder andere 34 jaar inzet Noaber buurt Cröddendijk in Lettele. Daar bewonen ze een eeuwenoude hoeve.
Piet was o.a. lekenpriester in Lettele, oprichter in 1981 van de badminton-afdeling SV Harfsen en Schaatsvereniging Holten. Combineert dus onze denksport met fysieke krachtmeting, heeft één Elfstedenkruisje. “Ietsje kleiner, op die prestatie ben ik toch trotser!”
De Deventer burgemeester Ron König meldde vooral zijn inzet voor SV Holten. In deelnames heeft hij een brede, fietsbare schaakactieradius vanuit zijn dorp Lettele. In Voorts speelt hij jaarlijks mee in het open kampioenschap (2 x 20 km.)
Voor ons is hij bekend als de altijd goed gehumeurde deelnemer aan ons zomerschaak. We genoten van de avonden in Terwolde. Hoe een lage avondzon over de borden scheen. Die lange schaduwen van de stukken konden hinderlijk zijn, daarop terugkijken maken Piet en mij toch nostalgisch.
Meestal in rust, al was er soms een feestje. Zoals de keer dat vlak bij het bord van Piet vuurwerk werd afgestoken. Hij ontweek met enkele haast atletische stappen de vonken en hield zich naar omstandigheid kalm!
Twee jaar was hij wedstrijdleider bij Pallas. Echt memorabel is hoe hij in 2015 alle deelnemers aan ‘Potje Schaak’, het juni-toernooi van de club, thuis uitnodigde. Om precies te zijn: in de schapenstal, waar toen ook het wollige vee stemming bracht. De dieren zijn er niet meer, het meubilair herinnert nog wel aan die avond.
Pauline was gastvrouw van het afsluitende feestmaal die avond, dat ook na die elf jaar aandacht verdient. Bij buren aan de Cröddendijk kon een grote BBQ-installatie worden geleend, met een platte wagen gebracht. Daar is die smakelijke afsluiting van Potje Schaak in het Deventer ontstaan.
P.s. Dit is een voorlopig afscheid van de TSC. Valt me zwaar na ruim 26 jaar clubliefde. Twintig jaar daarvan zette ik mij vooral in het begin voor de jeugd, structureel voor pakweg honderd clubbladbijdragen. Een paar keer erg provocerend? Laatste jaren niet naar ik meen. In 2025 was ik hoofdleverancier, dat veranderde. Nu genoten we in een paar maanden van de ‘tweede Henk’ (wel drie keer), Laurens, Kees, Hans. De laatsten met haast dichterlijke voetje-bal-beeldspraak. Ik hoef er even niet meer bij te zijn, wens de club en jullie allen veel (schaak)succes toe.
Gerard Bons
21 mei 2026 – Catenaccio del scacchi
Catenaccio del scacchi
Catenaccio is een oud voetbalbegrip waarbij voornamelijk de Italianen, meester waren in het verdedigen en door middel van een counter (vaak vlak voor tijd) met 1-0 wonnen. De Italiaanse doelman Dino Zoff was het perfecte voorbeeld van hoe bij catenaccio gekeept moest worden. Hij was één van de beste lijnkeepers ter wereld. Daarnaast was er altijd wel een snelle loper die als spits bv. Filippo Inzaghi de beslissing forceerde.
In de laatste ronde van de interne competitie 25-26 speelde ik een partij met wit tegen Carlo Buijvoets. Na 33 zetten kwam de volgende stelling op het bord.
Wit zit zwaar in de verdediging en zwart hoeft alleen nog maar de trekker over te halen. Dreigt op twee velden met het paard schaak!
Ik koos hier voor Tg1. Mede door de combinatie van Dame en Toren op de g-lijn.
Zwart geeft inderdaad met 34…Pf2 schaak en wit speelt 35. Kh2. Na 35… Lxf4+ speelt wit gedwongen 36. exf4 (zie diagram) en zwart denkt een toren te winnen. 36… Txe1. Maar zwart vergat de snelle loper! 37 Le6+!! 1-0
En hierdoor konden de stukken weer in de doos. Ik voelde me op dat moment ook wel een beetje Inzaghi
met een beetje geluk.
Hans van Bremen
20 mei 2026 – Rust?
Rust?
Het schaakjaar is bijna voorbij en de laatste winnaar is bekend.
Ook voor mij was het opnieuw een turbulent jaar, zowel op schaakgebied als persoonlijk.
Wat schaken betreft verlopen mijn partijen vaak volgens hetzelfde patroon. De opening voelt ontspannen en gaat meestal goed. Maar zodra het middenspel begint, slaat de spanning toe. Ik raak compleet gestrest en ben soms meer bezig mezelf rustig te houden dan met de 64 velden op het bord. Kies ik te snel voor een creatieve lijn, dan gaat het mis. Vervolgens komt de frustratie, probeer ik een slechter middenspel of eindspel nog te redden en wonderbaarlijk lukt dat soms ook nog of weet ik zelf vaker te winnen…. Vaak dankzij tijdsdruk bij de tegenstander. Het hoort nu eenmaal bij schaken: niemand houdt ervan, maar het blijft een factor. De vraag is dan: moet je later fouten accepteren omdat je minder tijd hebt, of juist meer op je intuïtie vertrouwen en sneller spelen?
Hoe dan ook van die stress wil ik zo snel mogelijk af. Het maakt het spel niet leuker en die sterke focus op resultaat brengt vooral negativiteit met zich mee. Daarom nam ik halverwege de derde cyclus een kleine pauze, met het idee om dit seizoen niet meer te spelen.
Maar ja, lang leve de corveedienst. Daardoor was ik toch aanwezig, speelde ik mee en won ik zelfs voor de tweede keer het Rapidtoernooi. Meteen een mooie kans om die rust ook in de praktijk te brengen.
Dat beviel eigenlijk best goed. Dus besloot ik afgelopen weekend toch deel te nemen aan de OKU (Open Kampioenschap Utrecht), samen met een zevental Pallasgenoten. Als 53e geplaatste mocht ik in de eerste ronde aantreden tegen de nummer 9 van de plaatsingslijst in de C-groep. Meteen een lastige tegenstander dus — eigenlijk een prima manier om het toernooi te beginnen.
Ronde 1: Laurens de Vries – Olaf Cliteur
De eerste 8 zetten zal de Webmaster zich moeten kunnen herinneren, dit hebben we een aantal keer op het bord gehad:
1. e4 d6 2. d4 Pf6 3. Pc3 Pbd7 4. f4 e5 5. Pf3 exd4 6. Dxd4 c6 7. e5 dxe5 8. fxe5 Lc5
Tegen Hans had ik Df4 voorbereid en een stuk of 3 keer gespeeld, maar in Veenendaal heb ik voor Pallas 9. Dh4 gespeeld en dat beviel ook wel. De extreem scherpe tegenstander reageerde toen met 9… De7 10. Lf4 Pg4! Als er mensen geïnteresseerd zijn in hoe deze afliep zou ik ook nog een stuk kunnen maken, het was een knotsgekke partij, maar in de partij van vrijdag speelde hij 10… Lb4
Lang rokeren leek me in het eerste begin niet heel fijn nog, Lxc3 opent dan uiteindelijk de koningstelling, als je de tijd krijgt. Want het paard op f6 hangt nog. Maar ik besloot om rustig, zonder stress mijn loper te ontwikkelen om een keuze te geven welke kant ik op wou met de stelling na 11. Ld3.
Hij reageerde met 11 … Pd5 en nu staat wit voor de keuze haal ik de dames eruit of probeer ik deze nog te behouden met Lg5.
Het ruilen voelde naar mijn idee fijn, zwart heeft dan de keuze hoe hij het terug wil slaan, met de koning (mijn eerste keuze), loper of paard (deze brachten naar mijn idee de stelling iets passief de dames zijn eraf dus de koning zou aardig veilig moeten staan) hij sloeg met het paard en dan moet je een plan bedenken.
(12. Dxe7+ Pxe7)
Je kan kort rokeren, ik vond alleen dat nadat zwart rokeert dat zwart best een ok-positie heeft zonder directe druk. Dus hier wou ik een stokje voor steken. En hier speel ik een zet waar ik trots op ben namelijk 13. e6! En na 13… fxe6 14.Pg5 Pf6 15.0-0 vond ik dat ik lekker actief stond, bijna al mijn stukken naast de toren op a1 doen mee en zwart heeft nog wat ontwikkelachterstand om op te lossen.
Dus hij duikt in de tank en na 30 minuten slaat hij op c3 om een geïsoleerde dubbelpion te creëren.
15… Lxc3 16.cxb3
Naar mijn idee kan zwart hier rustig mijn paard wegtrappen met h6. Moet ik terug naar waarschijnlijk f3 of d4 kan hij rokeren en dan zijn naar mijn ideeën zijn problemen opgelost. Hij gooit het over een andere boeg en speelt 16. … Ped5, dubbele aanval 17. Le5 verdedigt en nu alsnog 17. … Ke7. Het was hier dat ik dacht van oké… dit gaat de goede kant op. Tijd om de druk te blijven verhoging en mijn ontwikkelvoorsprong uit te bouwen met 18. Tae1 Keep It Simple, Stupid. En na 18…Ld7 19 c4 Pb4 hou ik me niet aan mijn regels en speel ik 19.Lf5.
De computer vind het helemaal niks, die zegt gewoon pakken 20. … exf5 21 Lc3+ Kf8 22 Lxb4+ Kg8 23. Te7 en je overleeft het.
Alles is gedekt, je speelt een keer h6 en je stukken worden actief en je staat nog steeds; een pion meer.
Mijn tegenstander zag dit niet zitten en besluit om zijn paard te verstevigen met 20… a5 met nu nog maar 10 minuten op zijn klok.
Ik ben nog niet van plan om mijn loperoffer weg te halen en besluit tijd te nemen om mijn tegenstander nog meer onder druk te zetten met 21. c5
Ik heb nu meerdere dreigingen, Ld6, Pxe6 is een mooie Lxh7. Zwart probeert te verdedigen met 21. … Pe8 en nadat ik geen directe winst zag besloot ik de pion op h7 te pakken (22. Lxh7) om het g6 veld beschikbaar te maken. De seconden tikten weg voor mijn tegenstander die na 22. … Pd5 nog 30 seconden overhad tegenover mijn 23,5 minuut.
ik heb hier 10 minuten genomen om nog een plan te maken, ik probeerde of ik 23. Pf7 werkend kon krijgen maar dit werkt niet, je kan gewoon de loper op h7 slaan en wit heeft geen aanval verder.
Dus dan maar toch de KISS 23. Tf7+ en na 23. … Kd8 24. Lxg7 pxg7 25 Txg7 Tf8. Een tactische afmaker.
Wie zoekt die wint…
26. Txe6!! Lxe6 27. Pxe6+ Ke8 28. Lg6+ en zwart geeft op.
De partij is opgenomen in onze partijen-database.
Laurens de Vries
4 mei 2026 – Hoogmoed
Hoogmoed
Henk Enserink – Carlo Bijvoets 0-1
28 april 2026
Je hebt van die partijen waar je trots bent op je eigen zetten. Ik althans heb die heel soms.
Je stukken staan goed, je tegenstander kan weinig en elke volgende zet verhoogt de druk verder. Zo’n partij had ik op 28 april tegen Carlo. Dit stukje wil u waarschuwen voor een dergelijke trots. Niet omdat ik je dat gelukzalige gevoel misgun, maar meer omdat de nederlaag die er onvermijdelijk wel op volgen moet lastig te verteren is.
Na wat inleidende zetten waar mijn zetten logisch leken en Carlo lang na moest denken stond dit na de 14e zet van wit op het bord.
14…. Dd7?
De dame had naar f8 gemoeten. Nu dreigt wit met 15.Te1 mat op de achterste rij. 15…Kf8 is daarom gedwongen, Maar de computer geeft hier al een voordeel van 4.2 voor wit.
16.Le3 Pc6 17.Lc5+ Te7. De penning van de toren over de witte velden ruilt Carlo in voor een penning over de zwarte velden.
Het zal ergens op dit moment zijn dat ik hem iets te drinken aanbood. ‘Doe maar een biertje’ zei hij. ‘Ik begrijp dat je daar aan toe bent’ antwoordde ik. ‘Carlo keek me niet begrijpend aan. Het had een signaal voor me moeten zijn, een signaal dat hij zich allerminst verloren voelde in deze stelling.
Hier twijfelde ik erg tussen 18. Tad1 en 18. Lg8. Ik koos voor het laatste, omdat 18…Pa5 me hinderlijk leek. En ach, nog een keer met mat dreigen, hoe leuk was dat? Ik denk dat hier de hoogmoed me al parten spelen ging. De loperzet mocht dan aardig ogen, het voordeel dat ik had slonk er zienderogen mee: 1.9.
Desondanks stond ik nog steeds aardig.
Gaandeweg gaf ik het voordeel echter steeds verder uit handen. Precies kan ik het allemaal hier niet laten zien, want niet alleen mijn spel werd vanaf hier slordig, ook mijn noteren. Zo’n tien zetten later stond opeens mijn Dame ingesloten. Ik probeerde Carlo nog te laten bewijzen dat hij mat kon geven met enkel paard en loper. Carlo hoefde het niet te bewijzen, hij speelde het eindspel geroutineerd uit. Ik kreeg zijn laatste pion niet te pakken en reikte hem de hand.
Ja, wat zeggen ze ook alweer over hoogmoed?
‘Leuk gespeeld’ zei ik de volgende ochtend tegen mijn vrouw. Met het resultaat wilde ik haar niet vermoeien. Maar dat van het leuk gespeeld te hebben meende ik voor de volle 100%.
Mijn nederlaag was intussen verteerd.
Henk Enserink
19 apr. 2026 – En un momento dado
Veenendaal, 17 april 2026.
Dat schaken een echte teamsport is heeft het eerste team van de Twellose schaakclub dit seizoen toch wel bewezen. Onwillekeurig dringt zich de vergelijking op met het team van Barcelona, dat in 1973/74 strak onderaan stond in de competitie maar na de komst van Johan Cruijff het kampioenschap veroverde. Jaren later haalden zijn teamgenoten van toen in de documentaire En un momento dado met tranen in de ogen herinneringen op aan dat fantastische seizoen en hun verlosser.
In Twello was het dit jaar vergelijkbaar, al lag de focus wat anders, omdat handhaving het hoogst haalbare was. Het hele seizoen heeft het eerste team strak op de laatste plaats in de tweede klasse van de SOS -competitie gebivakkeerd. Iedereen deed zijn best, maar het verschil werd steeds maar niet gemaakt. Tot …… Jos Barendregt terugkeerde uit het Caribisch gebied en zijn plaats weer innam aan het eerste bord.
De vijfde ronde tegen OPC 1 wilde het voor Jos zelf nog niet lukken, want hij incasseerde een nederlaag. Maar je zag en voelde dat het evenwicht in het team terug was. De anderen konden nu spelen tegen tegenstanders van vergelijkbare sterkte en er werd gewonnen met 3,5-2,5. De zesde ronde ging het nog beter, ondanks dat er tegen De Toren met 3-3 gelijk werd gespeeld.
De zevende en laatste ronde viel alles op zijn plaats. Twello ging met Jos Barendregt, Laurens de Vries, Hans van Bremen, Henk Enserink, Berry Hoogstraten en René Rouwhorst in één van de sterkst denkbare opstellingen van start. (Ik moet dit laatste wel zo opschrijven, want anders doe ik de basisspelers Reinier ter Beke, Wobbe de Vries en Miguel Wormskamp, die er dit keer niet bij waren, te kort).
De partijen waren live te volgen vrijdagavond 17 april. Ook nu zijn ze nog na te spelen op Lichess.
Alleen een overwinning op Veenendaal 2 zou voldoende zijn om Veenendaal 2 en Wageningen voorbij te gaan en degradatie te ontlopen. Maar dan moest Wageningen dat in actie kwam tegen de nummer 1 wel verliezen. Winnen leek bij voorbaat een behoorlijke opdracht. Echter: Wageningen verloor en het onmogelijke bleek waar. Iedereen kende zijn plek en wist wat hem te doen stond. Jos zelf won als eerste en aan het eind van de avond stond een gedroomde uitslag (4,5-1,5) op het bord. Twello eindigde zelfs op een gedeelde vijfde plaats met Zutphen 2 en dat betekende handhaving in de tweede klasse.
Net als in Barcelona na 1974 zal er in en rond Twello nog jaren later met tranen in de ogen worden teruggedacht aan dit zinderende slotstuk van de externe competitie in 2026.
Kees Kuijk
22 feb 2026 – Bij de dood van Jan Timman
Het zal toeval zijn, maar woensdag nog dacht ik aan hem. Niet begrijpend dat iemand die zo gefascineerd is door ons spel besloten had om het voortaan links te laten liggen. Ik begreep het niet. Amper een etmaal later hoorde ik dat hij overleden was. Toen begreep ik het.
Timman heb ik tweemaal ontmoet, beide keren in 2001. Er werd een eindspelstudie wedstrijd georganiseerd ter gelegenheid van de 100e geboortedag van Max Euwe en Timman was de eenkoppige jury. Vanuit de hele wereld kwamen er inzendingen en ook ik waagde een poging.
Dat Timman, die de studies geanonimiseerd beoordeelde, mij de eerste prijs toekende kwam als een enorme verrassing. Daar kwam overigens wel enig geluk bij kijken: mijn studie was gebaseerd op een kruispenning, wat toevallig al vele jaren het favoriete thema van Jan bleek te zijn.
Die prijs bestond uit drie vuurtoren briefjes (750 gulden) maar veel blijer was ik met het lovende juryrapport. Hij was groen en geel van jaloezie toen de studie hem onder ogen kwam: het was mooier dan hij zelf ooit had kunnen bedenken. Hij sprak over een geniale hoofdvariant en vergeleek het naspelen van mijn studie met het verorberen van Calamares met een goed glas Ribera del Duero. Ja, Timman had weet van het goede leven! Later in New in Chess maakte hij het nog bonter: hij vergeleek mijn prestatie met die van Richard Krajicek toen hij Wimbledon won.
Het kan niet de bedoeling van dit stukje zijn om mezelf op te hemelen, dat is immers wat nu met Timman moet gebeuren. Daarom: Ik vind het enorm genereus van hem dat hij zo lovend kan zijn over de prestaties van een 1700 speler, dan heb je klasse en toon je je een ware liefhebber van het spel. Was het niet een oud wereldkampioen die zei dat zelfs een slechte schaker geniale zetten doen kan?
Dat ik maar een armzalige speler was bleek bij mijn tweede ontmoeting met Timman een paar weken later. Ik mocht op het Max Euwe Centrum mijn studie voorspelen aan een select gezelschap, gastheer was Hans Böhm. Timman zelfde arriveerde later, zijn tennispartij (!) was uitgelopen.
Ik werd op allerlei varianten bevraagd en stond te duizelen, maar met de hulp van Böhm hielden zowel de studie als ikzelf stand. Bij het afscheid overhandigde Timman mij een gesigneerd Duits boekje met zijn beste eindspelstudies tot dan toe.
In het AD Magazine van 6 aug besteedde ook Tim Krabbé aandacht aan het toernooi. Hij begon zijn betoog met: ‘De onbekende Nederlander Henk Enserink…’. Die kon ik alvast mooi in mijn zak steken, ik was niet langer een onbekende Nederlander maar gepromoveerd tot de onbekende Nederlander, een status die ik overigens moeiteloos ook snel weer kwijtraakte.
En dan nu de studie, misschien leuk om na te spelen:
Zwart aan zet, wit maakt remise.
Een lichte stand die zo uit een partij lijkt weggelopen. De eerste zet van zwart ligt voor de hand: 1…Tc7! 2. Lc2+ Lf5 3. Td7+ Kg8 en de kruispenning staat op het bord. Zwart moet zijn toren offeren, wat met 3…Kg6 niet goed uitpakt.
4. Txc7 f2. 5 Tc8! Nu een torenoffer van wit. 5…Kf7 6. Tc7+ Ke8 7. Tc8+ nog eens een torenoffer 7…Ke7 8. Tc7+ Kd6 en promotie is niet meer te voorkomen. Maar 9. Tf7 redt de meubelen. Zo even een penning over langs de vijfde rij, nu langs de f lijn. 9…f1D+ 10. Kb2 gevolgd door Txf5 en remise.
Het zou mij niet verbazen als Timman een stapeltje van zijn eigen verzamelde eindspelstudies bij zich heeft om ze uit te delen in de hemel. Hij was er terecht trots op.
Henk Enserink
5 jan 2026 – Hemelbestormend pseudoniem
Wat is ons clubblad rond de jaarwisseling 2025 drievoudig verrijkt met gouden bijdragen. Ootmoedig kunnen wij het hoofd buigen voor de vindingrijke lawine van ChatTSC. Met 26 hemelbestormende loftuitingen. Net toen ik na nieuwjaarsdag deze ode over de laatste twee december-artikelen wilde insturen, diende zich nog meer creativiteit aan.
Tot twee weken geleden verafschuwde ik anonimiteit in publicaties, men moet met open vizier meningen geven. Maar het pseudoniem heeft stijl, net als alle inhoud. Is het nodig de familienaam van Nescio of Kluun te kennen? Als ChatTSC onthult, kan daarvoor worden gekozen, nodig is het niet.
Zou de eerste inbreng verzonnen zijn? Welnu, ik kan me voorstellen dat Giri wel eens netsurfend op onze site stuitte. Dat hij concludeerde: dit is de meest veelzijdige schaakclubsite van Nederland! Uitte ik al sinds de introductie van de Dinslach en de rubriek ‘Slot-pot’.
Heb sindsdien menigmaal sites van kleine en grote schaakverenigingen bezocht, minstens twintig in totaal. Niets kon tippen aan die van ons, ook niet in kleurige opmaak.
Van dat laatste is afscheid genomen. WWW wordt steeds meer in kleine schermpjes opgediend. De nieuwe make-up is dan plezierig. Een fotoloze clubbladbijdrage kan de concentratie voor tekst versterken. Met geinige icoontjes in de laatste bijdrage.
Nu volg ik de nieuwe inzender, maar terughoudend.😉
Een enkele banale emoticon is mij genoeg.
Het eerste artikel is al superpositief, daarop volgt het summum. 26 Tienen voor allen! Daarachter nog acht klassementen. Wat een gereken in die vloed aan percentages. Geautomatiseerd met chat(TSC)? Je moet het wel programmeren.
Had dit dinsdag al willen uitroepen, vloeiende woorden schoten mij weer tekort. Gelukkig had ik ruimte voor een slappe felicitatie voor ‘jaarkampioen’ Wobbe. De eerste, terwijl ik laat arriveerde. Men leek beduusd door ChatTSC. Wat school zijn originaliteit lang onder de korenmaat, wat ging dat op 21 en 30 december fakkelen!
Twee dagen daarna het artikel van Henk Enserink. Wat een verrijking, ons nieuwe lid. Een recensie, met de suggestie het boek niet te kopen. Zo smaakvol weergegeven dat je in die zeven minuten leestijd het gevoel hebt het hele werkje al te hebben verteerd.
Ik begreep Henk, had ooit de Schaakcuriosa van Krabbé. Enkele honderden partijen. Was even leuk, maar bij het vijfde curiosum was de verzadiging bereikt.
Zo ben ik ook aan het recenseren, voel me daartoe gerechtigd.
Wat een weelde, opeens drie topartikelen in twee weken.
Gerard Bons.
1 jan 2026 – Verdwalen in een variantenboom
Het begin van ‘de laatste schaker’ van Max Pam maakt nieuwsgierig. Viktor Sanders scheept in op een enorm cruiseschip, waar hij de komende zes weken dagelijks een simultaan zal verzorgen. Sanders is een voormalig talent dat op deze manier de kost verdient. Treurig?
De Groene Amsterdammer vindt van wel en zet daarom boven haar recensie ‘Sombermans schaakleed,’ een titel die verwijst naar het boekenweekgeschenk dat Campert in 1985 schreef. Laat ik nou net dol zijn op zowel Campert als op treurig!
De hoofdvariant is de beschrijving van de ondergang van het schaken door de commercie en de opkomst van de computer. Na het verlies van Kasparov tegen Deep Blue kleurt de horizon van het schaken onafwendbaar diep zwart.
Deze neergang wordt door Pam parallel getekend aan de aftakeling van Jan Hein Donner. Een mooie vondst. Van de onhandig liefdevolle manier waarop Sanders hem dramatisch aan zijn einde helpt heeft Donner in zijn graf ongetwijfeld nagenoten. Tragikomisch schetsen waarvoor wat mij betreft meer plek in het boek ingeruimd had mogen worden. Het is een treffen dat je bijblijft.
Overigens wordt Donners naam onnodig verbasterd tot Domar, alsof er meer grootmeesters zijn geweest die met eindeloos geduld met één vinger en een lapje voor het oog dagelijks stukjes voor de krant typten. En ach, wie zou er nou bedoeld worden met Bobonko?
In het ingewand van het schip ontmoet Sanders tal van interessante mensen. Pam heeft de gewoonte om uitgebreid het doopceel van de personen in kwestie te lichten in plaats van gewoon de ontmoeting zelf te beschrijven. Het beeld gaat soms pagina’s lang op stil en haalt daarmee de vaart uit het verhaal.
Het lijkt alsof hij zichzelf naar de lezer met zijn kennis bewijzen wil. En ja, hij heeft met de groten uit de schaakwereld verkeerd. En ja, er zijn daar mooie anekdotes en quotes door hem over genoteerd. Maar Ik raakte hierdoor meermaals verdwaald in een rijke variantenboom, waarbij de hoofdvariant uit zicht raakte.
Mocht Pam verslingerd geraakt zijn aan bijvoorbeeld biljarten en verslag gedaan hebben van een cruciale wedstrijd van Dick Haspers, dan zou hij melden hoe de bal via vijf banden tergend langzaam afstevent op de allesbeslissende carambole, maar niet nadat hij uitvoerig beschreven heeft hoe wrede stropers het ivoor in de jungle jaren eerder illegaal ‘geoogst’ hadden en dat de jongste stroper pas 14 jaar was toen hij daarbij noodlottig het leven liet, een verlies dat zijn moeder nooit meer te boven is gekomen.
Kortom, Pam schrijft als een schaker, denkend in oneindig veel varianten. Hoewel ik dol ben op obscure zijvarianten, lees ik toch liever een boek waarin de hoofdvariant weet te boeien.
Henk Enserink
Clubblad 2025
30 dec 2025 – Hall of Fame 2025
🏆 Jaaroverzicht TSC 2025: De statistieken van het kalenderjaar
De periode na kerst is de periode van terugkijken. Het ene jaaroverzicht volgt het andere lijstje snel op. Gelukkig zijn schaakuitslagen zeer goed in statistieken te vatten. Laat staan alle uitslagen van de interne competitie van 2025. Hierbij dus een uitgebreid statistisch overzicht over de resultaten van de interne competitie van 1 januari tot en met 31 december 2025.
Belangrijk om vooraf te vermelden: bij TSC kronen we over kalenderjaren geen officiële kampioenen; onze competitie en de bijbehorende seizoenen lopen immers over de kalenderjaren heen. Dit stuk geeft uitsluitend inzicht in de statistieken van het kalenderjaar 2025.
(Gelukkig heeft onze club een geweldig archief en heb ik alle partijen uit de interne competitie vanaf het seizoen 2009/2010 kunnen inlezen. Op verzoek kan ik ook andere periodes analyseren: chatTSC@proton.me)
👑 De Volledige Ranglijst 2025 (Kalenderjaar)
Wobbe de Vries strijkt hier met de eer van de overwinning over 2025. Hoewel Bert Meester en Jos Barendregt op papier een hoger rendement per wedstrijd kunnen overleggen, geldt bij TSC de ongeschreven wet van het bord: je moet er wel zitten om de punten te pakken. Zij hadden simpelweg vaker moeten aanschuiven om Wobbe van de troon te stoten!
| # | Naam | Punten | Games | Rendement |
|---|---|---|---|---|
| 1 | Wobbe de Vries | 16,5 | 22 | 75,0% |
| 2 | Laurens de Vries | 15,5 | 24 | 64,6% |
| 3 | Hans van Bremen | 15,5 | 26 | 59,6% |
| 4 | Carlo Buijvoets | 15,0 | 20 | 75,0% |
| 5 | Berry Hoogstraten | 13,0 | 24 | 54,2% |
| 6 | Tjeerd de Jong | 12,0 | 22 | 54,5% |
| 7 | Jos Barendregt | 11,5 | 15 | 76,7% |
| 8 | Frank Nelemans | 11,0 | 23 | 47,8% |
| 9 | Jan de Boer | 10,5 | 21 | 50,0% |
| 10 | Reinier ter Beke | 10,5 | 19 | 55,3% |
| 11 | René Rouwhorst | 10,0 | 20 | 50,0% |
| 12 | Henk Casteel | 9,5 | 20 | 47,5% |
| 13 | Kees Kuijk | 9,5 | 25 | 38,0% |
| 14 | Johan van Ommen | 9,5 | 20 | 47,5% |
| 15 | Jeroen Smeenk | 9,5 | 15 | 63,3% |
| 16 | Bert Meester | 9,0 | 11 | 81,8% |
| 17 | Frits Frijlink | 7,5 | 23 | 32,6% |
| 18 | Gerard Bons | 7,0 | 14 | 50,0% |
| 19 | Henk Enserink | 6,5 | 9 | 72,2% |
| 20 | Coen Hilbrink | 5,5 | 21 | 26,2% |
| 21 | Willem van Diggele | 5,0 | 16 | 31,3% |
| 22 | Jacques Kuiper | 4,5 | 8 | 56,3% |
| 23 | Dick van de Griendt | 4,0 | 13 | 30,8% |
| 24 | Miguel Wormskamp | 4,0 | 11 | 36,4% |
| 25 | Henning Arends | 3,5 | 15 | 23,3% |
| 26 | Davy Verreck | 2,5 | 21 | 11,9% |
📊 De Balans: Onze club in cijfers
- Winstverdeling: Wit won 46,0%, Zwart won 36,0%. Remise: 18,0%.
- Strijdlust: Het beslissingspercentage lag op maar liefst 82,0%.
- Activiteit: Totaal 239 unieke partijen over 26 speelavonden (gem. 9,2 per ronde).
🏅 De TSC Statistieken-Parade: Individuele analyses
1. Wobbe de Vries: Wobbe kroont zich tot de absolute winnaar van 2025. Hij bewees een echte wit-specialist te zijn door maar liefst 9 overwinningen met de witte stukken te boeken. Met een algemeen rendement van 75,0% en een reeks van 18 ongeslagen partijen was hij de meest constante factor. Hij verloor in het hele jaar slechts 2 keer op een totaal van 22 wedstrijden.
2. Laurens de Vries: Laurens was zeer actief met 24 partijen en bleef in maar liefst 19 daarvan ongeslagen. Vooral met de zwarte stukken was hij met een rendement van 62,5% een lastige prooi voor elke tegenstander. Hij boekte in totaal 15,5 punt.
3. Hans van Bremen: Hans is de marathonman van de club; niemand speelde meer partijen in 2025 (26 games). Hij is de schrik van elke wit-speler met een recordaantal van 9 zwart-overwinningen. Ook Hans bleef dit jaar maar liefst 18 partijen ongeslagen.
4. Carlo Buijvoets: Carlo is de koning van de zwarte stelling met een rendement van 77,3% met zwart. Hij gaat altijd voor de beslissing en tekende slechts 2 keer voor remise in 20 wedstrijden. Hij won in totaal maar liefst 14 van zijn partijen.
5. Berry Hoogstraten: Berry is een trouw bezoeker van de dinsdagavond met 24 gespeelde games. Hij bouwde dit jaar aan een ‘witte muur’ door 7 keer te winnen met wit. In totaal bleef hij in 16 partijen ongeslagen, wat hem 13,0 punten opleverde.
6. Tjeerd de Jong: Tjeerd staat bekend als een taaie verdediger en is dit jaar de ‘remise-koning’ met 6 puntendelingen. Opvallend is dat hij vaker won met zwart (6 keer) dan met wit (3 keer). Hij bleef in 15 van zijn 22 partijen ongeslagen.
7. Jos Barendregt: Jos behaalde een verbluffend wit-rendement van 88,9%. Hij won 10 van zijn 15 partijen en verloor in slechts 20,0% van zijn games. Zijn algemene rendement van 76,7% hoort bij de absolute top.
8. Frank Nelemans: Frank toonde grote trouw aan de competitie met 23 gespeelde partijen. Hij wist in maar liefst 14 partijen de nul te houden (ongeslagen) en noteerde een record van 6 remises.
9. Jan de Boer: Jan is de ‘revelatie’ van het jaar met een rendementsstijging van 17,4%. Hij transformeerde naar een stabiele 50,0% score over het hele jaar en was met wit zeer effectief met een rendement van 68,2%.
10. Reinier ter Beke: Reinier bleef in 12 van zijn 19 partijen ongeslagen. Hij toonde zich een echte beslissingsspeler met slechts 3 remises en behaalde een keurig wit-rendement van 60,0%.
11. René Rouwhorst: René toonde een perfecte balans door exact evenveel punten met zwart als met wit te behalen. Hij bleef in 12 van zijn 20 partijen ongeslagen en verbeterde zijn persoonlijke rendement met 6,5%.
12. Henk Casteel: Henk behaalde met de zwarte stukken een rendement van 60,0%. Hij scoorde 5 van zijn 7 overwinningen met zwart en behoorde met 5 remises tot de meest tactische spelers.
13. Kees Kuijk: Kees was maar liefst 25 keer van de partij. In maar liefst 88,0% van zijn partijen werd een beslissing afgedwongen. Hij won in totaal 8 partijen.
14. Johan van Ommen: Johan tekende dit jaar 5 keer de vrede en bleef in totaal in 12 van zijn 20 wedstrijden ongeslagen. Met de witte stukken boekte hij 4 overwinningen.
15. Jeroen Smeenk: Jeroen wist in maar liefst 80,0% van zijn partijen een nederlaag te voorkomen. Met wit behaalde hij een uitstekend rendement van 75,0% over 15 partijen.
16. Bert Meester: Bert behaalde het hoogste algemene rendement van de club (81,8%). Met wit was hij nagenoeg feilloos (90,0% rendement). Hij verloor in het hele jaar slechts 1 enkele partij.
17. Frits Frijlink: Frits speelde maar liefst 23 games en wist in 10 partijen ongeslagen te blijven. Hij boekte 3 overwinningen met de zwarte stukken en noteerde 5 remises.
18. Gerard Bons: Gerard behaalde 4 van zijn 6 overwinningen met de witte stukken. Hij forceerde in bijna 86,0% van zijn partijen een beslissing.
19. Henk Enserink: Henk behaalde over 9 partijen een verbluffend algemeen rendement van 72,2%. Vooral met zwart was hij gevaarlijk met een rendement van 75,0%.
20. Coen Hilbrink: Coen kwam 21 keer in actie op de clubavond. Hij noteerde slechts 3 remises en behaalde 3 van zijn 4 overwinningen met de witte stukken.
21. Willem van Diggele: Willem is de meest compromisloze schaker: hij is de enige die in 2025 geen enkele remise speelde (100% beslissingspercentage).
22. Jacques Kuiper: Jacques behaalde met de zwarte stukken een rendement van 87,5%. In totaal won hij 4 partijen en verloor hij slechts 3 keer op 8 wedstrijden.
23. Dick van de Griendt: Dick won dit jaar 3 partijen, allemaal met de witte stukken. Hij bleef in 5 partijen ongeslagen op 13 wedstrijden.
24. Miguel Wormskamp: Miguel noteerde in slechts 11 partijen toch 4 remises. Hij bleef in ruim de helft van zijn partijen (54,5%) ongeslagen.
25. Henning Arends: Henning won 3 partijen, allen met de witte stukken. Hij dreef in maar liefst 93,3% van zijn 15 games een beslissing af.
26. Davy Verreck: Davy toonde enorme inzet met 21 gespeelde games. Hij boekte een rendementsgroei van 11,9% ten opzichte van vorig jaar.
🏛️ Hall of Fame 2025: De Top 5 per categorie
🏃 Activiteit (Meeste partijen)
1. Hans van Bremen (26) | 2. Kees Kuijk (25) | 3. Laurens de Vries (24) | 4. Berry Hoogstraten (24) | 5. Frank Nelemans / Frits Frijlink (23)
⚪ Wit-specialisten (Meeste winst met wit)
1. Wobbe de Vries (9) | 2. Jos Barendregt (8) | 3. Laurens de Vries (8) | 4. Berry Hoogstraten (7) | 5. Jan de Boer / Reinier ter Beke / Bert Meester (6)
⚫ Zwart-specialisten (Meeste winst met zwart)
1. Hans van Bremen (9) | 2. Carlo Buijvoets (8) | 3. Laurens de Vries (6) | 4. Tjeerd de Jong (6) | 5. Henk Casteel (5)
🤝 Remise-percentage (Meest solide)
1. Jeroen Smeenk (33,3%) | 2. Tjeerd de Jong (27,3%) | 3. Frank Nelemans (26,1%) | 4. Henk Casteel (25,0%) | 5. Johan van Ommen (25,0%)
🛡️ Onstuitbaar (Meeste partijen ongeslagen)
1. Laurens de Vries (19) | 2. Wobbe de Vries (18) | 3. Hans van Bremen (18) | 4. Berry Hoogstraten (16) | 5. Tjeerd de Jong (15)
📈 Grootste Stijgers (Groei rendement)
1. Jan de Boer (+17,4%) | 2. Carlo Buijvoets (+13,9%) | 3. Davy Verreck (+11,9%) | 4. Hans van Bremen (+7,1%) | 5. René Rouwhorst (+6,5%)
🎯 Hoogste Rendement
1. Bert Meester (81,8%) | 2. Jos Barendregt (76,7%) | 3. Wobbe de Vries (75,0%) | 4. Carlo Buijvoets (75,0%) | 5. Henk Enserink (72,2%)
⚔️ Strijdlust (Hoogste beslissings-%)
1. Willem van Diggele (100%) | 2. Davy Verreck (95,2%) | 3. Henning Arends (93,3%) | 4. Kees Kuijk (88,0%) | 5. Jacques Kuiper (87,5%)
Op naar een strijdlustig 2026!
ChatTSC
Ps heb je vragen of opmerkingen, mail me op chatTSC@proton.me
21 dec 2025 – 90 jaar Twellose schaaktraditie: is zelfs Magnus jaloers?
Inleiding
Terwijl de wereldtop zich in luxe hotels buigt over algoritmes en computerpreparaties, vond er afgelopen dinsdag in Twello een gebeurtenis plaats die zelfs bij de nuchtere Magnus Carlsen en de gevatte Anish Giri niet onopgemerkt is gebleven.
Sinds de oprichting in 1935 is er veel veranderd, maar de essentie bleef gelijk: de passie voor het spel, de strijd op de 64 velden en de onvermijdelijke borrel na afloop. In de wandelgangen van het internationale schaakcircuit wordt er inmiddels met bewondering gesproken over dit jubileum. We vingen een gesprek op tussen de nummer één van de wereld en de scherpste tong van de schaakwereld…
Locatie: Een luxe spelerslounge in Wijk aan Zee. Magnus Carlsen staart peinzend naar een schaakbord. Anish Giri typt met een glimlach op zijn telefoon.
Anish: “Zeg Magnus, laat die stelling even voor wat het is. Heb je het al gehoord? Er is een gigantisch schaakevenement gaande in het oosten van Nederland.”
Magnus: (Zonder op te kijken) “Niet nu, Anish. Ik probeer uit te vogelen hoe ik een variant uit 1972 kan verbeteren. Welk evenement? Weer een cryptotoernooi in een kelder?”
Anish: “Nee, veel exclusiever. De Twellose Schaakclub. Negentig jaar, Magnus. Negen-tig. Toen jij en ik nog niet eens een vage gedachte waren, zaten ze daar in Twello al aan de borden.”
Magnus: (Kijkt eindelijk op) “90 jaar? Dat betekent dat ze zijn begonnen in 1935. Het jaar dat Max Euwe wereldkampioen werd. Dat is… historisch gezien een gouden jaar.”
Anish: “Precies. Terwijl de rest van de wereld zich toen zorgen maakte over de crisis, zaten de oprichters op 12 december bij <strong>Café Lensen</strong> de eerste zetten te noteren. Kun je het je voorstellen? Geen digitale klokken of databases, alleen maar de geur van zware shag en de pure ambitie om de koning mat te zetten.”
Magnus: “1935… dat is een indrukwekkend uithoudingsvermogen. Hebben ze het nog gevierd?”
Anish: “Zeker. Afgelopen dinsdagavond was het feest. Er was een drankje voor iedereen. Gewoon pure passie voor het spel en een goede borrel om het te bezegelen. Geen vliegende schaakstukken of huilende grootmeesters, maar echte clubgeest.”
Magnus: “Een drankje voor iedereen? In mijn tijd bij de Grand Chess Tour krijg ik alleen een flesje lauw water en een banaan. Misschien moet ik mijn management naar Twello sturen voor de volgende contractonderhandelingen.”
Anish: “Je zou er nog wat kunnen leren ook. En dan heb ik het niet alleen over de ‘Twellose Tijdnood-Taktiek’ – die schaal met blokjes kaas, worst en nootjes aan het eind van de avond die zelfs de meest stugge verdediging doet wankelen. Nee, het gaat om de sfeer ná de partij.”
Magnus: (Trekt een wenkbrauw op) “Is de analyse daar zo diep?”
Anish: “De humor is er dieper. Ze hebben daar de ‘Dinslach’. Elke week wordt er gejaagd op de quote van de avond. Het is een erekwestie, Magnus. Je hoort er pas echt bij als jouw gevatte opmerking of absurde analyse de website haalt. De leden doen er alles aan om die wekelijkse lach te scoren. Het is de ultieme Hall of Fame voor schakers met een scherpe tong.”
Magnus: “Blokjes kaas, goede wijn en strijden om de ‘Dinslach’… Zouden ze me uitnodigen als erelid? Ik bedoel, ik ben weliswaar geen 90, maar ik heb wel die ‘Twellose spirit’ van nooit opgeven.”
Anish: “Ik zou niet te hoog van de toren blazen, Magnus. In Twello telt historie, geen ratings. Jij hebt misschien vijf wereldtitels, maar zij hebben negentig jaar ervaring in het overleven van alles: van de crisisjaren en de coronapandemie tot de meest chronische tijdnood. Als jij daar afgelopen dinsdag was aangeschoven voor dat drankje, had je waarschijnlijk de hele avond uitleg gekregen over waarom je eindspel eigenlijk gewoon een ‘geforceerde remise door een overvloed aan gezelligheid’ was.”
Magnus: (Kijkt peinzend naar zijn glas) “Je hebt gelijk. Tegen negentig jaar traditie valt niet te schaken. Proost dan maar, Anish. Op de club.”
Anish: “Proost, Magnus. En vergeet je klok niet in te drukken… over tien jaar komen we terug voor de honderd. Als we de ballotage doorkomen, tenminste.”
Anish: “Proost, Magnus. En vergeet je klok niet in te drukken… over tien jaar komen we terug voor de honderd. Als we de ballotage doorkomen, tenminste.”
21 dec 2025 – Kerstremise
Deze derde mare in achtereenvolgende jaren is de vreedzaamste. De Kerstman kiest voor een sober aangekleed bord met takje, vogeltje en alleen koningen.
In 2023 brachten Laurens (hij maakte de selfie) en ik een groet vanaf het regenboogbankje. Vorig jaar kwam de ‘Kerstman’ niet op de slee, maar op drie (toen gloednieuwe) wielen.
Boven de gemeentehuis-kerstboom in een schemerige opstelling. Rechts net voldoende licht onder een straatlantaarn. ‘Sante Claus’ kwam laat op het idee in 2025 opnieuw een boodschap te doen uitgaan. Een mini-boom met lampjes op batterijen wilde hij. Geen stroom uit nabijgelegen horeca. Zoveel mogelijk onafhankelijkheid is al drie jaar zijn streven.
Batterij-kerstlicht bleek uitverkocht in het tuincentrum. Volgend jaar zoek ik al in oktober.
Maak er een klein-regionale aflevering van voor twee clubbladen van, TSC en Pallas. Het Grote Kerkhof in Deventer heeft meer kerstlicht en twee openbare schaaktafels. Op de eerste foto is de kolibrie schimmig, nu glanzen de plastic blaadjes en het beestje.
Daglicht schept een fraai beeld van het nieuwe gemeentehuis. Om er een schaakfoto van te maken voldoet een kier van ons bord onderop. ‘Weggesneden’ om het elegante wandcarillon met vlag te tonen. Een beetje cultuur dus, in het clubblad. Niets echt scherp, maar wat een toeval, dat laatste hier gele licht uit het westen boven aan de muur. De vlag, de schaduwen van de huizen aan de Iordensweg. Zoomend zijn zelfs kerstboomlichtjes te zien.
Hoezo kerstremise? Onlangs gaf ik een halfje weg toen mijn tegenstander afschuwelijk blunderde in een pot-remisestelling. Eerder veroorzaakte ik consternatie met een onreglementaire zet in wederzijdse tijdnood. Voor de tweede keer in zeventig jaar had ik geen zin het cadeautje ‘uit te pakken’.
De eerste keer was in Dordrecht vijftig jaar geleden. Ik gaf op in totaal gewonnen stelling tegen een clubgenoot, die in een toernooi hoger stond. Voor mijn toenmalige schaakclub Groothoofd wonnen wij zo een wedstrijdklok. Nagenoeg nooit meer geef ik een derde half of heel punt weg.
Bij één van de drie fietstochten naar verschillende locaties vergat ik de koningen. Gelukkig had ik voor een opstelling bij basisschool De Wingerd kerstcadeautjes meegenomen. Had zelfs voor deze gelegenheid alcoholvrij ingekocht.
Vorig jaar vond ik in Pallas een derde schaakliefde naast de TSC. (De eerste was dus in Dordrecht.) Ben er zoveel mogelijk elke week op dinsdag en donderdag. Die laatste avond ga ik niet voor kwart over (!!) acht de speelzaal in. Mij te druk, maar wat een genot de jeugd soms haast fladderend door de hal van het buurthuis naar buiten te zien stromen.
Voor onze toekomst. Ook daarom betaal ik met liefde een dubbele contributie. Donderdag als het ware ook een beetje aan de schaakjeugd.
Weer terug op het Kerkhof.
Waar de wind het vogeltje,
alle kanten op doet draaien.
Soms als een vredesengel.
Zie de rijzige voor de Broederenkerk.
Treedt binnen in de,
grote gevarieerde kerststal.
En laat Pax nederdalen.
Mooie Kerst, spannende clubavonden in 2026 toegewenst.
Gerard Bons
2 dec 2025 – Een ‘lichte’ attack
In de zomer van 2022 is in een groepsmail gemeld dat ik een lichte attack had. Dat heb ik destijds zelf ‘gelogen’ tegen een bestuurslid. Een misverstand, de hersenscan toonde een zwáre attack. Vijf dagen ziekenhuis; een neurologisch team raadde mij dringend aan me te laten opnemen in revalidatiecentrum Klimmendaal-Salland.
Ik wilde niet. Voelde me te goed. De adviseurs wisten veel over mijn CVA, maar hadden geen interesse in mijn forse bipolariteit. Ik vreesde dat de sfeer van zo’n instituut mij meer kwaad dan goed kon doen. Het wordt me soms verweten dat ik weigerde. Nooit zullen we weten hoe het beter of juist slechter was gelopen in Raalte.
Terzijde. Mijn eigenwijsheid stimuleerde mij tot dat onconventionele idee: ‘noteren’ met de camera op statief, zie vorig clubblad-artikel. Pas op: Ik heb een toenemend onzekere tred. Dus geen druppel alcohol totdat ik buiten de speelzaal heb gedemonteerd
Na ontslag uit het ziekenhuis omarmde ik wel alle ambulante hulp. Met nogal wat artsen, twee psychiaters en veel HBO-hulpverleners. Vierhonderd individuele en klassikale uren therapie in anderhalf jaar.
Menige therapeut waarschuwde: ”Jij wilt zoveel! Het is je niet aan te zien hoe zwaar jouw attack was. Daar kunnen mensen en jijzelf zich in vergissen.”
Dat heb ik ondervonden. Onder andere op de tennisbaan en in de gym was openheid noodzakelijk. Uit veiligheid, voor medesporters! Dat niemand met mij meegaat als ik val.
Werd moe van dat uitleggen.
Was de afgelopen twee jaar bij ons terughoudend. Het gevolg begreep ik pas ten volle op 27 oktober. Hoe ik ons allen tekort deed.
Het in de aanhef genoemde misverstand verwijt ik primair mezelf.
Gerard Bons.
29 nov 2025 – Irritatie door irritatie
Door een matige geestelijke duurconditie en meer, speel ik met verkorte speeltijd. Ik noteer niet, alle tegenstanders doen dat wel. Ik hoop deze ergerlijke ongelijkheid te beëindigen met een onorthodox experiment.
Ik heb een beschadigd lichaam in balans en ben meer nog geschonden in de geest. Het schaken keerde wonderwel in een half jaar redelijk intact terug. Dankzij het één dimensionale karakter van onze sport? In elk geval reden om mijn bovenkamer niet te belasten met een ‘tweede dimensie’, het noteren.
De dankbaarheid die ik voel als mijn tegenstander van mij een mooie zet uit zíjn notatie onthult? Leverde drie jaar gêne op. Volstrekt onnodig bij mindervaliditeit, toch kon ik dat verschil nooit verkroppen.
Leidde tot irritatie door irritatie.
Zowel voor mijn tegenstander (als ik me dat inbeeld, is dat reden genoeg!) als voor mijzelf. Daarom hoop ik mijn partijen vanaf 9 december te fotograferen met een statief. Tot de jaarwisseling als experiment.
Alleen al nodig voor inschatten van de optimale hoogte, de hoek van de camera. Recht over de tafel, vlak naast mij of ertussenin.
Ik overwoog een ‘film’ tot wel zeshonderd fotootjes te ‘knippen’, zes per minuut. Lijkt me toch hinderlijk, als een ‘micro-mortier’. De klik met de hand naar de afdrukknop is hetzelfde als noteren.
In zelfredzaamheid heb ik met niemand overlegd. De driepoot lijkt overdreven, maar wat een genot nu de tegenstander ook niet hoeft te schrijven. Geen notatiefouten, de camera liegt niet.
Na de beslissing van de pot klap ik alleen de poten ineen. Vertrek met de camera nog op het statief, demonteer in de gang. Het ‘toestandje’ betekent niets met schaken tegen een blinde. Continu dat zenuw wekkende gewriemel tegenover je.
Gerard Bons
18 nov 2025 – 22e Peter Verburg Toernooi
Op zondag 16 november is de 22e editie van het Peter Verburg-toernooi van de Twellose Schaakclub gespeeld, wederom bij Restaurant Kriebelz in Terwolde waar TSC al jaren de gastvrijheid kan genieten om dit evenement te organiseren.
Op de inbreng vanuit Kriebelz bij het in gereedheid brengen van de speelzaal en alle in de horeca gangbare werkzaamheden valt helemaal niets aan te merken en naar alle medewerkers gaat dan ook onze welgemeende dank uit.
Evenals in alle voorgaande jaren maakte ook dit jaar Annie Verburg, de weduwe van Peter waarnaar het toernooi vernoemd is, haar opwachting bij de opening van het toernooi en later bij de afsluitende prijsuitreiking, waar zij voor alle prijswinnaars altijd een bos bloemen beschikbaar heeft. Geweldig dat zij dit al zolang doet en waarachtig een groot compliment waard!
Dan werd er ook nog geschaakt, dit jaar door 30 deelnemers die op basis van rating waren ingedeeld in drie groepen: Groep A (rating boven 1900, 10 deelnemers), Groep B (rating van 1651 tot en met 1900, 12 deelnemers) en Groep C (rating 1650 en lager, 8 deelnemers).
In groep A werd stevig strijd geleverd en vanaf ronde 3 stonden Juan de Roda Husman en Mariska de Mie, beiden afkomstig uit Borne, op de plaatsen 1 en 2, gevolgd door Luuk de Ruijter uit Heerde. Na ronde 6 veranderde dit beeld en nestelde Johan op den Dries uit Rijssen zich op plaats 2 net voor Mariska, zakte Luuk naar de 5e stek en kwam Deventenaar Max van de Pavoordt zich melden op plaats 4. Bij het ingaan van de laatste ronde hadden Juan, Johan en Mariska alle drie 4 punten en Max 3½. Juan en Mariska wonnen allebei hun laatste partij en zouden hoe dan ook in de prijzen vallen. De sleutelpartij om de derde podiumplek was die tussen Max en Johan, waarin Max uiteindelijk aan het langste eind trok en zo op plaats 3 eindigde.
Annie Verburg heeft de bloemen overhandigd aan de prijswinnaars van de A-groep.
Groep B kende ook een spannend verloop waarbij Jeroen Smeenk van de Twellose Schaakclub (hoogste rating in groep B: 1900) Koen Molewijk van Lewenborg uit Groningen (laagste rating in groep B: 1686) om de eerste plaats streden. Na 7 ronden hadden beide spelers 5 punten bij elkaar geschaakt en moesten de weerstandspunten bepalen wie van hen op de bovenste trede van het podium mocht plaatsnemen. Deze eer viel Koen ten deel en Jeroen eindigde dus als nummer 2. TSC’er Hans van Bremen eiste met 4½ punt de derde plek voor zich op.
De prijswinnaars van de B-groep gaan ook met een mooie bos bloemen naar huis.
In groep C speelden acht personen in zeven ronden allemaal tegen elkaar. Hier had bij de lunch Ton Tepe, afkomstig uit Heeten en spelend bij Raalte, de perfecte score van 3 uit 3, gevolgd door een drietal met 2 punten. Of het aan de soep heeft gelegen, wie zal het zeggen, maar na de lunch boekte Ton weer 3 keer eenzelfde resultaat, alleen waren het nu drie nullen. Reinier ter Beke had zijn eerste partij verloren en vervolgens 5 keer op rij gewonnen en ging dus als koploper met een vol punt voorsprong op Jan de Boer de laatste ronde in. Daarin moesten de beide koplopers het tegen de twee laatsten in groep C opnemen. Jan won zijn partij tegen Karim Amri en Reinier verloor verrassend van hekkensluiter Wim Dufoort. Zo eindigden Reinier en Jan zij aan zij op 5 uit 7. Weerstandspunten maken bij gelijk eindigen in een groep van 8 spelers die 7 ronden spelen geen verschil en dus moest de toernooiprestatierating (TPR) uitkomst brengen wie eerste en wie tweede zou worden in groep C. Reinier bleek een TPR van 1681 te hebben gescoord en Jan 1680! Zo werd Reinier met een minimaal verschil tot groepswinnaar uitgeroepen. Uiteindelijk had Ton zijn laatste partij gewonnen waardoor hij met een score van 4 punten op de derde plek eindigde.
Onze TSC’ers als winnaars van de C-groep met een minimaal verschil van 1 TPR-punt.
Voor de volledige eindstand klikt u hier.
Het was weer een geslaagd toernooi en ik wil dan ook besluiten met een welgemeend bedankje aan alle deelnemers voor hun sportieve inbreng en aan iedereen die op enigerlei wijze een steentje heeft bijgedragen aan dit toernooi!
Carlo Buijvoets
27 okt 2025 – Innoverende, vrolijke, avontuurlijke club
De kleine TSC is groots in beleving, sfeer en vernieuwing. Dat laatste in 2020 en afgelopen augustus. We waren tijdens corona de veiligste schaakclub van Nederland. Vanaf vorig seizoen zijn er wekelijks ‘knabbeltjes’. Dit seizoen is het random-schaak geïntroduceerd.
Wat waren wij trots op de dikke plexiglasschermen, al tijdens de eerste corona-zomer in 2020. Vooral schakers hebben vertrouwen in wetenschap, we waren bang voor de verraderlijke ziekte. Voor de klusser in ons bestuur, Frits, was geen moeite te veel.
In tientallen uren ontwerpen, zagen, boren en lijmen bond Frits de schermen aaneen. Wat een innovatie! Er was mega-vraag naar plexiglas, was dus duur. Herinner me dat onze penningmeester de grote, dus goedkoopste ‘moederplaten’ van ver weg haalde. Met als resultaat een hoofdartikel met foto in het plaatselijke dagblad over ons. Niet door mij, integendeel. Redacties oordelen onafhankelijk, zelfs tegenover (oud)collega’s. Gewoon, ze kickte op Frits’ creativiteit.
Wat een vreugde heeft die vrolijke Davy Verreck ons gebracht. Met die lekkernijen, rond elf uur uitgeserveerd. Belangrijker is de gezelligheid daardoor, prachtig!
Een hommage verdient de club met de variatie in de agenda en hoge opkomst. ‘Blitz’ is bij grote broer Pallas een ondergeschoven kind. Eén keer na de ledenvergadering. Opkomst 18 deelnemers met 44 in de volwaardige interne competitie, ofwel 40%. En dan zijn er nog die ene avond prijzen te winnen. Bij onze eerste van drie snelschaakavonden 60%, verhoudingsgewijs 50%, meer.
Moedig dat het bestuur plaats inruimde in de agenda voor random-schaak. Als ‘toegift’ in de ledenvergadering, ook een hoge opkomst. Lijkt makkelijk, maar alleen al het kiezen van de beste tijd moest niet worden onderschat. Bovenal: weer innoverend.
Gerard Bons.
21 aug 2025 – Summer of ’25
I got my first real six points
Bought beers it kept me alive
Played chess till my fingers bled
It was the summer of ’25 *
* Song melody: Summer of ’69 (nauwelijks herschreven).
Niemand van de zomeravonddeelnemers kon dit jaar zeggen, dat hij na acht avonden 6 punten scoorde, behalve Carlo Buijvoets. Er werd wel tot bloedens toe geschaakt deze zomer in twee keer een hittegolf en op drie verschillende locaties. En het inspirerende biertje vloeide rijkelijk voor menigeen.
Jan de Boer (rechts) en Coen Hilbrink analyseren in een gezellig hoekje van Club Santino hun partij op de derde avond van Zomerschaak. Wobbe de Vries kijkt toe. De rest zit buiten op het terras te puffen in de eerste hittegolf.
De eerste acht ronden werden bij Club Santino gespeeld totdat we, niet geheel onverwacht, een berichtje kregen dat het etablissement ging sluiten en dat men ons geen onderdak meer kon bieden. Buijvoets voerde op dat moment de ranglijst aan met een punt voorsprong op Jacques Kuiper (Voorster SC).
In allerijl werd voor de resterende drie avonden naar een ander onderkomen gezocht, en dat werd gelukkig snel gevonden. We konden twee avonden terecht in ‘ons eigen’ clubgebouw. Maar hier raakte Buijvoets z’n koppositie kwijt na een nederlaag tegen Tjeerd de Jong, die als buurman van het clubgebouw een sterke thuiswedstrijd speelde. Kuiper maakte geen fout, en kwam in punten gelijk met Buijvoets, maar passeerde hem op de ranglijst op deelnamepercentage.
In de 10e ronde, toen de hitte voor de tweede maal Nederland overmeesterde, maakten Kuiper en Buijvoets geen fout waardoor de spanning tot de laatste ronde bewaard bleef.
Carlo Buijvoets won indoor
van Coen Hilbrink …..
….. maar verder zat iedereen buiten.
Voor de laatste ronde waarvoor inmiddels ook een locatie was gevonden, werden de schaakattributen verplaatst naar ’t Sportcafé van Sporthal Jachtlust.
Menigeen had de weg naar ’t Sportcafé van Sporthal Jachtlust gevonden.
Koploper Kuiper moest hetzelfde resultaat boeken als Buijvoets om zich Zomerkoning te mogen noemen. Buijvoets moest dus minimaal een halfje meer scoren dan Kuiper. Nummer drie, Wobbe de Vries, had zelfs bij een nederlaag van beide heren geen kans meer op de titel.
Jacques Kuiper (links) en Carlo Buijvoets strijden (niet tegen elkaar) om de eerste plaats in de laatste ronde van Zomerschaak.
Buijvoets voerde de druk al snel op bij Kuiper door als eerste het volle punt te scoren. Paard en drie pionnen tegen toren waren voor Kuiper niet voldoende voor de winst. De pionnen waren een makkelijke prooi voor zijn tegenstander, Gerard Bons, waardoor Kuiper niet verder kwam dan remise.
De titel en de waardebon gingen hiermee naar Buijvoets, die zijn prijs als ‘de cup met de grote oren’ toont.
Alle deelnemers dank voor je deelname aan het zoveelste (30e?) Zomertoernooi van de Twellose SC. De organisatie is altijd verheugd met de vele deelnemers uit de omgeving van Twello. Hopelijk volgend jaar weer. Locatie? Misschien wel de plek waar we nu geëindigd zijn; ’t Sportcafé van Sporthal Jachtlust.
Volledige eindstand Zomeravondschaak 2025
Henk Casteel
3 jun 2025 – Simultaan als sportschooltraining
Wat was Laurens mild. Nadat hij de felicitatie in ontvangst nam voor het eerste punt, morste hij twintig seconden aan uitleg. Hoorbaar.
Zo verkwiste hij niet alleen tijd, ook energie die hij hard nodig had in de overige twaalf partijen. Het tweede uur van keuzes tussen strategie en tactiek. Wie wel eens een echte simultaan mee maakte, weet het. Die ene tegen velen moet zich daarom na elke beslissing direct buigen over het volgende bord.
Echt letterlijk.
Talloze deelnemers aan simultaans verloren vanuit ’betere tot gewonnen stelling’. Dat overkwam mij in één van drie simultaans. De man arriveert steeds sneller. Ik stond straal gewonnen, maar moest voor kleinigheden oppassen. En patsch! Bij de 35’ste of 47’ste zet de blunder, die de grootmeester nooit maakt. Steeds minder tijd me te bezinnen.
Tegen Laurens kreeg ik die. Ik ontneem hem één makkelijke analyse, het is toch al een een pittige klus de andere potten te analyseren.
Mijn oude ‘bot’ (Fritz 11, twaalf jaar oud, hier goed genoeg) geeft drie zetten die allen ongeveer 0,6 voor wit waard zijn: 1. a2-a4, 1 Kg1-f2, (mijn favoriet met de actiefste koning) en met 1. Le3-f4. Helaas, met wit speelt Laurens hier 1. Pf3-g5. Met de bedoeling de volgende zet 2. Pg5xf7 te slaan, waarna de pion verloren lijkt.
Maar zwart is eerst nog en ik sloeg 1 …. Pd7xe5.
Veld pion f7 gedekt, toren d8 drie keer zodat ook de loper op e7 de c-pion blijft beschermen. Dat pionnetje bleek kostbaar. Een torenruil is al onontkoombaar en het zwarte paard was veel actiever. Ik heb tijd verloren door ‘omhaal van zetten’ met dat beest in het eindspel, maar de witte was echt kreupel. Het duurde langer, was irritant voor Laurens’ verloop van de simultaan. Vond dat objectief bezien jammer, tegelijk genoot ik. Ja, voor de competitie speel ik nu met vuur, maar kan deze kleine provocatie niet nalaten.
De professionele simultaangevers spelen tegen 30-40 deelnemers die honderden elo-punten lager staan. Dat er een paar beter zijn dan de rest, herkennen ze in foutloze of getruckte openingen. Spenderen wat meer seconden, zo ontstaan winstpercentages rond de 90%.
In rust. Het gebrek daaraan had Laurens vanaf het begin aan zichzelf te wijten; zoals ik in de inleiding beschreef. Het was die voorlaatste clubavond gezellig, wat de formidabele Dinslach van die avond bewees.
Maar die drievoudige witz kan ook voor de start of na afloop van de laatste partij zijn gemaakt.
Moralistisch? Iedereen had beter gespeeld bij streven naar meer schaakstilte. Maar de simultaangever heeft de hele avond concentratie nodig. Ach, vraag het volgend jaar de kampioen (dan hopelijk geen vervanger) hoe hij denkt.
Eén omstandigheid acht ik gegarandeerd wèl voor verbetering vatbaar.
Na ruim 15 jaar Taverne geniet ik van de ruimte in en om ’t Holthuske. Een zee van licht achter hoge ramen. Daarachter groen in plaats van een troosteloos binnenplaatsje. Binnen veel ruimte om rond de tafels te laveren. (Complimenten, vrijwilligers, om dat iedere week te regelen.)
Maar een paar uur per jaar is die ruimte niet nodig. Integendeel. Bekijk deze foto van een simultaan van Donner.
De meutes zitten schouder-aan-schouder. Borden bijna tegen elkaar geschoven. De man wil nauwelijks ruimtes tussen al die 8×8 velden. Gecreëerd om de gast met zijn zware taak tegemoet te komen, die kickt op alle wit-zwart.
Laurens bezoekt geregeld de ‘gym’, dat is maar goed ook. Overdrachtelijk gesproken moest hij minstens 200 keer hink-stap-springen. Wie wel eens een dwaaltocht maakt, weet hoe vermoeiend het is onregelmatige schreden te maken om een kaart/mobiel te bestuderen of genieten van groeisels. Een ANWB-paddenstoel bekijken of een echte. Die dinsdag met een paar duizend stappen in alle soorten en maten tussen al die licht gewijzigde schaakstellingen kuieren?
De simultaan was ook als een sportschooltraining.
Gerard Bons
23 apr 2025 – Twellose stressbestendigheid
Twellose stressbestendigheid
Reinier verloren? Koelbloedig door de vlag gejaagd.
Dat ik erbij mocht zijn. Net toen we vreesden met negen nederlagen afscheid te nemen van de 1e SOS-klasse, pakten onze jongens in de voorlaatste ronde twee punten. 4,5-3,5.
Het had ook zomaar 2-6 kunnen worden in die thuiswedstrijd. Als later bij de Eagles genoot van vechtlust en stressbestendigheid. Alleen Hans van Bremen sleepte onbedreigd het volle punt binnen. Miguel (wit) scoorde een plusremise. Zijn slotstelling:
De laatste zetten: 1. Tc8+ Kh7 2. Tc7 Kg8 3. Tc8+
“Ik had een leuk zetje voor een sterke aanval met loper en toren, dat wist hij te voorkomen met die zetherhaling. De schaakcomputer geeft wit 0,7 als zwart dat ontwijkt” blikt Miguel terug. “Het gaat op het moment erg goed voor mij in de externe competitie.”
Bijna eufemistisch. De enige met 50%, terwijl zijn winstkansen over zes partijen 26% waren.
Zonder eigen commentaar mailt Hans (wit) de volledige pot met summier bevindingen van de ro(bot). Twee zwarte zetten met een vraagteken, waarop Hans steeds de beste zet vindt. In het diagram zie je al overwicht als zwart zijn eerste foutje maakt.
Zwart moet direct 14. …. e5 spelen om de samenwerking van de drie pionnen te breken. Hij speelt echter 14. …… h6
15. e5 Pf8 16. Lh5+.
Bij de tweede stelling is het genieten voor Twello, halverwege de wedstrijd de enige hoop op vol punt voor het team.
De laatste kans voor zwart met 19. …. Lf8 te redden, waarna wit de kwaliteit zou moeten offeren. Na 20. Lxe7 Kxe7
21. 0-0-0 geeft de bot nog steeds voordeel voor wit, maar dat is zwoegen.
Het word evenwel bijna een kurzpartie na 19. …. Le8 20. Lxe8 Kxe8 21. Dc2 Kd7 22. Pe4 en afgelopen. Twee weken later was de bekerfinale wel ‘wat spannender’ voor één van onze rood-gele leden.
Jos Barendregt (zwart) en zijn tegenstander hadden beiden enorme winstkansen, lazen we twee weken geleden in ‘Slot-Pot’. De ‘botmeter’ sloeg in één zet 8,6 punten om. Een winnende loperzet was voor het digitale schaakbrein wel vlot te vinden. De twee weken geleden gepubliceerde zettenreeks herhaal ik niet. Toon slechts het diagram na g3-g2 twee woorden commentaar.
“Prachtig, hè!” geniet Jos nog na. Maalt er niet om dat hij dit zelf niet zag. Er werd veel geanalyseerd, niemand bevroedde de wending. Noem dat appreciatie, dat wij nederig zijn in ons Grote Spel. Dankzij miljarden enen en nullen per seconde leren we steeds meer.
(Dat Jos’ tegenstander niet het geduld had zijn winstkansen uit te buiten naar 4-4 was na afloop al heel plezierig.)
De enige wedstrijd die ik al na een uur hopeloos vond was van Jan de Boer.
Met zwart verspeelde hij met Ta8-b8 de kwaliteit. Jan: “Daarna heb ik de stelling beveiligd tegen verder materiaalverlies door alle stukken en pionnen op de goede plaats te posteren.”
Dat lukte zo goed dat hij de kwaliteit terugwon, met als slotstand:
Van de twee verliezers wilde Laurens de Vries (wit) wel uitleggen hoe hij met een te voortvarende pionzet de tegenstander een opening bood in zijn stelling te dringen:
De computerevaluatie geeft met wit aan zet +0.6. Het statische 15. c3 is gewenst. Laurens wilde evenwel te snel breken: 15. f5; exf5 16. Dxf5; 0-0 17. Lxe4; dxe4 18. Tf2; Tae8. De zwarte pion staat als een huis en het is nu -1,4. De tegenstander speelde foutloos.
René Rouwhorst had een loper buitenspel staan na een ondoordachte zet. Hield het vele tientallen zetten uit, maar geen fouten van de tegenstander. Toch een genot hoe René hem bezig hield. “Ik speel dit jaar extern niet erg goed maar hoop natuurlijk tegen Voorst beter te spelen. Goede concentratie helpt dan dus, daar hoop ik op.”
Ik ook, ’s maandags werkt René niet.
(Hier zelfs een lachende verliezer. ’t Was al 4,5 – 3,5.)
Na Hans haalden de andere twee winnaars beiden de punten vanuit mindere stellingen. Met zwart speelde Wobbe de Vries tegen oud-clubgenoot Remco Pihlajamaa.
“Met die vrijpion op e6 voelde ik me niet happy. Ik speculeerde op 23. …; Td5 en speelde het, waarvan hij de clou compleet miste.” Er zijn wel tien witte zetten gelijkwaardig of slechter volgens de bot. De pionzet 24. e7 is de enige beste. Wel anderhalve +-punt voor wit. Maar tijdens de wedstrijd mag je vrezen zo’n ‘boer’ juist kwijt te raken. Maar volgende twee zetten van wit zijn beide vreselijk.
24 Dg4?; g6 25. Ph6??; Tg5 26. Dh4; Txg2+ en opgegeven.
De partij van Reinier ter Beke was een thriller, die ik hem volledig zelf laat beschrijven. Een kostelijke afsluiting waar ik niets meer toevoeg.
“Na een standaard Londen opening geef ik in het middenspel 2 pionnen weg. Maar ik heb gemerkt dat mijn tegenstander bij elke zet ruim de tijd neemt.”
“Na 38. Ke3 sta ik duidelijk verloren, maar heeft hij nog 1 minuut op de klok en ik nog 5. We ruilen twee torens en paarden wat hem extra seconden oplevert. Maar hij blijft elke zet meer dan 10 seconden nadenken. Zijn tijd loopt verder terug. Ik besluit met mijn pion te lopen en proberen op de vlag te spelen.”
“Ik speel 47. Kb6, hij heeft nog 15 seconden op de klok. Maar hij schiet in de stress voor mijn pion die doorloopt. De 15 seconden tikken voorbij. Ik wil niet naar de klok kijken, wat moeilijk blijkt. Ik wil hem niet alarmeren. Als hij zijn zet doet, zie ik dat de vlag gevallen is. Mijn hartslag moet even zakken, in een nog steeds verloren positie toch mooi een vol punt en uiteindelijk 4,5 – 3,5.”
Gerard Bons
1 apr 2025 – Schaker met bizarre ‘kortsluitingen’
Binnen een minuut had ik 112 gebeld. “Mooi dat je zo adequaat reageerde”, hoorde ik nogal eens. Daar dacht ik al anders over toen de brandweer aan de gang was. De schaakavond riep helemaal de grootste twijfels op.
Ik ging na één uur naar bed en hoorde alarm. Zag vlammen lekken onder de achterkant van onze auto. Naar Lineke, twee uur voor mij naar bed en diep in slaap, riep ik dat zij 112 ‘moest’ bellen! Dubbel getreuzeld! “Autobrand, Fesevurstraat 28” kon ik best zelf zeggen. Vroeg me ook nog even af of er een emmer in de kelder lag of dat ik naar de schuur moest lopen. Terwijl ik al zestig jaar weet dat men benzine niet dooft met water.
Toen ik vlammen ver over een achterwiel zag opschieten en het wakker worden toch tijd kostte, pakte ik zelf de telefoon. Politie was er binnen vijf minuten. Toen de derde onbedachtzaamheid. Met de al vijf meter hoge vlammen liep ik naar buiten. Mij werd dringend aangeraden terug te gaan. Juist nadat ik de deur achter me sloot een knal. Als echt vuurwerk, net geen explosie. Maar er was kort geleden getankt en nauwelijks gereden.
In het najaar waren +++-erkerramen geplaatst, we bleven daar drie meter achter. Gelukkig brandde de vijftig liter benzine verder zonder ‘Tarwekamp-detonatie’. De brandweer was er na tien minuten. Eerst met twee ver reikende schuimblussers, de spuitgasten voetje voor voetje dichterbij. Daarna honderden liters water, wat wel werkt over het bellenbed heen. Uit een snel gemonteerde brandkraan.
Ben nog verbaasd over de in die omstandigheden redelijk geslaagde foto’s. Het enige wat ik redelijk deed. Moest ook het gemoed ruimte geven, de telefooncamera wel eens wegleggen. Maar nog een beetje de nieuwsjager die ik tot twaalf jaar geleden was.
Al blijf ik verbaasd van wat de Nos nog dezelfde ochtend liet zien.
Een agent stelde de eerste vragen, om drie uur onrustig naar bed. Om half negen belden twee agenten aan voor het proces-verbaal. Een verdachte, die na vijf branden nog ‘munitie’ over had, was aangehouden. Een uur later ex-collega Martijn Ubels, wij ontvingen hem met gemengde gevoelens. “Je mag wat weten, maar geanonimiseerd.” De volgende ochtend konden wij tevreden zijn met zijn beschrijvingen. Een veel zwaarder getroffen slachtoffer wilde wel met naam in de krant.
Een jong recherche-duo vroeg o.a. waar ik de eerste vlammen zag. Daarna anderhalf uur onderzoek, na een paar kiekjes kon ik het niet meer aanzien. Omroep Overijssel en zelfs de Nos kwamen langs, de microfoons negeerde ik. ’s Middags kwam onze financiële adviseurs op bezoek. Belastingaangifte, twee weken eerder afgesproken.
Tenslotte de ergste keuze. Schaken, terwijl het even was ingedeeld. Bij oneven was ik thuis gebleven, ik overwoog de vier byes te mailen. Een enkeling die alleen thuis wilde blijven? Geen zin, toch laten komen? Een inbreuk! Afmelden en maar een halfje voor mijn tegenstander? Ondenkbaar.
Dacht ik.
Pas na drie dagen drong de vierde zotste en irritantste ‘onachtzaamheid’ tot me door. Geloof het of niet: Pas vrijdagochtend schoot me te binnen dat bij oneven de bye een vol punt krijgt. Honderd keer gezien, vergeten. Ik ging zoeken of mijn tegenstander die al had! Zinloos, niemand krijgt in een jaar twee volle cadeaupunten, er wordt heringedeeld.
Hoe goed ik nog kan schaken, soms totaal bizarre ‘kortsluitingen’. Dit was me drie jaar geleden niet overkomen. Lastig voor de tegenstander, die ik waardeer om zijn vrijwilligers-inzet. Actiefste met vier maanden inkopen, de meest verantwoordelijke klus. Hij had duidelijk last van mijn vooraankondiging in de groepsmail. Wat was ik ondanks (of juist door) het emotionele etmaal verbazend fel, tot in de tenen geladen!
Beleefde geen plezier aan de uitslag, genoot als dag-afsluiting wel van het vluggeren: 2-2 tegen mijns gelijke.
Genoeg uitgelegd, verontschuldigen hebben geen zin. Ik had (m.i.) anderhalf jaar minstens twaalf onnodige verliespartijen en heel veel meer ‘blitz-blunders’. Door concentratiezwakte. O.a. omdat het bij mezelf (!!) lang duurde om te wennen aan verschillende aspecten van mijn nieuwe leven.
Niet onze vervangende aanwinst. Een niet snuggere bezoeker van de dansschool had zijn auto midden in het laatste blusschuim geparkeerd, voordat de gemeentelijke schoonmaakploeg kwam. Sneu voor die jongens, na de straat moesten ze opgeworpen roet afspuiten. Zag er toch de humor van in, heb ze extra chocola meegegeven na de koffie.
PS 1: ’t Was bepaald niet gepland me voor de derde keer semi-beroepsmatig over mezelf te uiten, ook een paar keer in ’terzijdes’. Gelukkig kon ik met dat geintje afsluiten.
PS 2: ‘Detonatie’ overdreven woordgebruik? Niet als je zelf slachtoffer bent.
PS 3: En om helemaal plezierig af te sluiten. Voor bijdragen aan de dinslach ben ik te traag geworden. Maar in de krant zijn één-kolommers net zo belangrijk als verhalen. Wat een genot, dat veelzijdige clubblad van Henk. Met ook die ‘slotpots’. En dan nog een kwart eeuw letterlijk de kleurrijkste schaaksite die ik ken.
Gerard Bons
Clubblad 2024
21 dec 2024 – Nooit meer op twee wielen
Kerst en voorspoed in 2025, dankzij 5 ***** voertuig
Levenslang kampte ik met disbalans, mentaal. Daar kwamen matige, maar ook niet te onderschatten fysieke stabiliteitsproblemen bij. Blijkt makkelijker inpasbaar.
Laat ik eerst danken hoe ik me nu dertig maanden in de club vertroeteld voel. Ergernisjes vielen in het niet bij veel aandacht en begrip. Vooral toen ik begin dit jaar mijn vaste plek bijna opeiste en ook kreeg. Sindsdien ben ik in toenemende mate geconcentreerd, daar heeft iedereen lol van.
Maandag gaf mijn Lineke deze driewieler als kerstcadeau.
Hier mijn vreugde, zoals zij heeft vastgelegd.
Terwijl ik in schaken en tennissen steeds meer ontspande, werd het steeds benarder om te rijden op twee wielen. Viel bij het zomerschaak naast Santino op mijn gezicht. Het liep voor de vijfde keer goed af. Tjeerd kwam als een pijl toegesneld. Gelukkig is hij vitaal, ik moest er niet aan denken dat hij struikelde terwijl ik weer opstond.
Wat een zegen die gezondheidszorg en techniek aan mindervaliden biedt! Vooral als de fitheid minst is aangetast. De lage fiets is fantastisch gestroomlijnd. Deze Van Raam is de ‘Rolls’ in deze markt. Het enige nadeel ligt niet aan het 2,25 meter lange rijwiel, maar de toegang naar mijn schuur.
Nooit vallen met de achterwielen op 80 centimeter breed. Evenwel, door een haaks staande poort van 120 centimeter en een brandgang van een meter kan de fiets alleen bijna verticaal er doorheen. Gelukkig is dat voorwiel licht zonder tandwielversnelling. Wel moet ik kwiek blijven.
Wat was het ‘clubbindend’ dat op twee avonden met de leenfiets twee schaakmaatjes vol belangstelling vroegen hoe die beviel. Beiden een partner met mobiliteitsprobleem. Even daarover gesproken. In een kwartiertje genoten van techniek en stuurgemak.
Een bagagedrager waarop een bord past. Een mooie lage schaaktafel. Zo kun je spelen op de camping. Met de brede banden en sterke motor lijken ’s zomers zelfs de rust nabij zandpaden mij bereikbaar.
Vol ongeduld ging ik experimenteren. Onderweg wat takjes geplukt. Ben toen naar fotograaf en vriendin Erna van Dellen gefietst.
De kaarsen zijn handgemaakt door een andere ‘kerstvriendin’, Hetty Rodijk. Uiteraard moest ik even voor Santa Claus spelen. Erna is geen professional, heeft wel oog voor leuke plaatjes. “Zie die glans van de kaarsen in dat glas”.
Allen zo’n mooie Noël toegewenst en voorspoed in 2025.
Gerard Bons
27 nov 2024 – Monumentale schaaktafels
Ondanks bescheiden omvang op Grote Kerkhof
De gemeente Deventer hoonde schaakvereniging Pallas weg toen ze nederig voorstelde openbare schaaktafels te plaatsen. Nu staan ze naast de Libuïnus. Daar ging drie jaar geregeld overleg overheen.
Aan de westzijde van het Grote Kerkhof. Tussen terrastafels toch herkenbaar als openbare zone, waar je (volgens mij als jeugd) niet hoeft te consumeren als je eigen spelmateriaal meeneemt. En de omliggende horeca heeft naar verluid ook materiaal, uit te lenen met een bestelling uiteraard. Het begon in stilte.
Na louter scepsis brachten primaire initiatiefnemers, Daphne Mellink en Harmke Luijting, het initiatief in november 2022 in de publiciteit. Voor de rubriek ‘In de buurt’ schoot de laatste als interviewer een charmante kiek van ‘boodschapper’ Daphne.
Met ‘mister’ Pallas Gorrit Smit als mede-inspirator, net als Harmke bekend van ons zomerschaak. Hier zijn ze vereeuwigd door Frits in het Verburgtoernooi, ook daar vaak aanwezig.
Ze vroegen om een plekje in het achteraf gelegen Van Diezeplein. Menige Twellonaar weet niet eens waar dat is. Voortdurend onderhandelend haalden de Palladianen het maximale er uit. De tafels mag je onaanzienlijk noemen. Plat, op één ijzersterke poot. De bakbeesten met dito zitbanken die we overal zien? Kan toch zo niet bij de Lebuïnus?
Geweldig toch; naast de toren. Vergeet die tijdens de strijd met onze eigen minuscule kastelen.
Pallas, de (schaak)samenleving van Deventer en regio mogen content zijn met het resultaat.
Eerder was in ons nieuwsmenu aangekondigd dat de Deventer schaaktafels op 30 november worden onthuld. Inmiddels is bekend dat de Sint na zijn aankomst op de Welle dat zal doen. Hij schenkt ze dan als gemeente-cadeau voor het 175-jarige jubileum van Pallas.
Gelukkig is het tijdstip van de eerst vier spelers een uur later. Zaterdag 30 november om 11.00 uur in plaats van het eerder aangekondigde 10.00 uur. Te onzalig voor velen van ons, liefhebbers van de late avond/nacht. Vooral vanwege de bloeiende jeugdafdeling verwacht ik wel een redelijk gebruik van de tafels in de zomer. Maar geniet nog even van de huidige kerstsfeer, met deze derde Deventer foto.
Vorig jaar speelden Laurens en ik ons spel op het regenboogbankje. Bijna als grap, het leek mij toen kansloos met de grote reserve in de nabije stad. Maar heel misschien kan het hier ook in drie jaar lukken, of meer. Sowieso kan het maar op één manier: samenwerken om twee bankjes in de dorpen Voorst en Twello te realiseren. Na drie, desnoods meer jaren. Het kleinste heeft wel de grootste en sterkste club.
Als nieuwbakken lid sinds september van Pallas (Twello blijft mijn tweede schaakliefde. Na de eerste, wijlen Groothoofd uit Dordrecht) schreef ik voor hun site.
En de volledige terugblik in ons clubblad op 22 december 2023:
Schaaktafel in kleur
(En ooit echte in Twello en Voorst?)
Gerard Bons
18 nov 2024 – 21e Peter Verburgtoernooi 2024
Het 21e Peter Verburgtoernooi is zondag 17 november weer succesvol verlopen. 31 Deelnemers streden op drie verschillende niveaus om de prijzen. Nadat organisator en wedstrijdleider Tjeerd de Jong de laatste uitslagen had ingevoerd en de winnaars bekend waren, had de penningmeeester, Frits Frijlink, de enveloppen allang gevuld, en had Annie Buitenhuis, weduwe van Peter Verburg, voor de 21e keer de prachtige bloemboeketten verzorgd. Het hoofdtoernooi werd evenals vorig jaar gewonnen door Johan op den Dries van Schaakvereniging E.N.O. uit Nijverdal. De B- en C-toernooien werden respectievelijk gewonnen door de Twellonaren Hans van Bremen en Miguel Wormskamp.
Op de foto alle winnaars bijeen, daaronder de eindstanden.
23 okt 2024 – Laatste woord met There’s No More Corn On The …?
Voorwoord
Henk heeft tijdens zijn vakantie een leuk stukje geschreven over een song die bij hem een bepaalde herinnering oproept. Dit met als doel de song geplaatst te krijgen in de komende top 2000. Omdat ik er ook in voorkwam, bood hij me aan dat ik het wel mocht lezen. Dat heb ik met plezier gedaan en na lezing stelde ik Henk voor om het in het clubblad te plaatsen. Henk wilde dat wel doen op voorwaarde dat ik er een inleiding bij zou schrijven waarom het daarin moet.
Dat laatste is niet zo moeiljk, want het laat zien dat schaken zoveel meer kan zijn dan alleen zwijgend een partij tegen elkaar te spelen. Voor en na die partij is er – zeker bij de Twellose Schaakclub – alle ruimte om met elkaar van gedachten te wisselen over allerhande actuele, kunstzinnige, literaire, wetenschappelijke of muzikale onderwerpen. Zo ook over dit onderwerp en ik denk dat er meer clubleden zijn die mogelijk een herinnering aan het nummer en in ieder geval aan een of meer van de artiesten hebben, nog los van het feit dat het leuk is om iets te lezen waardoor je een mede-clublid beter leert kennen.
Ikzelf deel met Henk dat heel veel muziek een bepaalde herinnering oproept. Daar is de besproken song een goed voorbeeld van. Voor wie na lezing nog eens wil luisteren naar de drie versies (er zijn er veel meer!): zoek ze eens op op you tube en realiseer je hoe elke artiest – ieder op zijn eigen wijze – heeft geprobeerd de essentie te vatten van deze oude call and response song van gevangenen die – onder dwang en zware omstandigheden – , suikerriet kapten langs de rivier de Brasos in Texas en al zingend probeerden de moed erin te houden.
Kees Kuijk
Het laatste woord
Het is 1971. Op 15 maart van dat jaar moet ik mij melden voor 16 maanden dienstplicht in de Elias Beeckman Kazerne in Ede waar eerst zes weken ‘Opleiding Soldaat’ zal volgen en daarna overplaatsing naar een vooralsnog onbekende bestemming. Als 19-jarige sta ik aan het begin van een nieuwe episode in mijn nog jonge leven, dat ik niet zonder muzikale herinnering voorbij wil laten gaan.
En terwijl ik hieraan denk, en over de appèlplaats naar de kantine slenter, schalt een krakende transistor uit een openstaand raam van een naastgelegen gebouw het melodramatische geluid van een fluit. Het houdt mij staande. Als het nummer wordt afgekondigd, meen ik Walker Brothers te verstaan, maar ik mis het diepe stemgeluid als in No Regrets. De titel van de song is voor mij onverstaanbaar.
Een week later hoor ik het nummer opnieuw. Ik vang woordjes op, heb geen idee waarover het gaat. Het nummer blijft mij triggeren. Geen Walker Brothers, maar The Walkers, versta ik nu. Nooit van gehoord. Het zal wel een groep zijn uit Engeland of Amerika, vermoed ik. Het laatste woord van de titel ‘There’s No More Corn On The …’ is voor mij onduidelijk en blijft een raadsel. Om het een beetje mee te kunnen zingen, zing ik maar: grasses.
Na mijn overplaatsing na zes weken naar Harderwijk hoor ik het nummer zelden of nooit meer, maar als ik aan de eerste weken van mijn diensttijd terugdenk schiet dit nummer telkens weer door mijn hoofd.
De jaren verstrijken. Het nummer raakt in de vergetelheid, maar als onlangs door de toestand in de wereld het wederom oproepen voor de dienstplicht in politiek Den Haag ter sprake komt, komt het nummer bij mij weer boven drijven, en zie ik mezelf weer over de appèlplaats lopen.
“Wat is het laatste woord van de titel van de song?”, vraag ik mij na ruim 50 jaar nog steeds af, terwijl ik Google opstart. ‘Brasos’ zegt de zoekmachine in een fractie van een seconde. Brasos? Dat maakt mij nog niet wijzer. Google voert mij eerst naar Mexico alvorens hij uitkomt op een rivier in Texas. Als ik de lyrics van het nummer lees, ‘They grinded it all up in molasses’ en ‘You’ve come on the river in 1904’, denk ik eerst dat het over de drooglegging van Amerika gaat, maar die is ruim een decennium later.
‘They’re driving the women, like they drive the men’. Het gaat over de slavernij, concludeer ik hetgeen door een vluchtige blik op het Internet wordt bevestigd. Hoe toevallig, wrang en frappant tegelijk in een jaar waarin de afschaffing hiervan wordt herdacht.
Wat mij aanvankelijk het meest verbaast, is dat The Walkers niet uit Engeland of Amerika komen, maar ‘gewoon’ uit Nederland, uit Maastricht. In Frankrijk staan ze destijds nummer drie met dit nummer, en in Brazilië zelfs wekenlang op één. The Walkers zelf staan perplex. Ze vinden indertijd Hilversum al ver.
Met deze kennis ga ik op de wekelijkse clubavond van de schaakvereniging naar onze ‘muziekdeskundige’. (“Zet dat maar tussen aanhalingstekens, anders bellen ze me ook nog”, grapt hij.) Ik heb met hem nog nooit over dit nummer gesproken, en vraag hem: “Kees, ken jij het nummer ‘There’s No More Corn In The Brasos’?” “ON The Brasos,” verbetert hij mijn verspreking ogenblikkelijk. Nou, dat is duidelijk, hij kent het. “Maar weet jij ook waar het over gaat, wat Brasos is, en waar de band vandaan komt?”, vraag ik. “Nee, vertel,” zegt Kees, “want ik luister altijd alleen maar naar de muziek, niet naar de tekst. Ik vind het een heel mooi nummer.” Daarna etaleert Kees zijn parate kennis: “Het origineel heet Ain’t No More Cane On The Brazos. Lonnie Donegan heeft in 1958 al een versie uitgebracht. The Walkers hebben het lichtelijk herschreven. Er zijn vele uitvoeringen, waaronder een van Bob Dylan, maar de mooiste is die van Ian Gillan (Deep Purple), een acht minuten durende versie uitgebracht in 1990.” We gaan schaken, en het nummer komt de rest van de avond niet meer ter sprake.
De volgende dag appt hij mij, dat hij het ontzettend leuk heeft gevonden wat ik hem over de Walkers en het nummer heb verteld. Hij had het nummer nog eens beluisterd: “’t Is wel een beetje met ’n Dutch accent,” merkt hij op. Hij vraagt me of ik mp3-bestandjes wil van het nummer, en hij stuurt me drie verschillende versies. Inderdaad, de Ian Gillan versie is geweldig, maar voor mij is die van The Walkers toch het meest waardevol door het emotionele geluid van de Indiaanse fluit en de nostalgische herinnering aan de appèlplaats in Ede, met een titel die na bijna 54 jaar (dat is 2x de leeftijd van ‘de club van 27’) eindelijk compleet is.
Een speurtocht in alle top 2000-lijsten (overzichtelijk samengevat op Wikipedia) levert enkele top 2000-noteringen op, echter nooit hoger dan plek 1309 en na 2010 staat er geen notering meer.
Misschien draagt het besteden van enige aandacht aan mijn verhaal op Radio 2 ertoe bij dit nummer: There’s No More Corn On The Brasos van The Walkers, terug te brengen in de top 2000. De jongens van lichting 71-2 zullen er zeker op stemmen, hopelijk anderen ook. Plek 1971 zou al mooi zijn.
Hier eindigt mijn verhaal, als niet Kees, de schaakvriend, die nooit naar de tekst luistert, mij vlak voor het versturen van dit relaas het laatste woord opeist: “Henk, het gaat om gevangenen, niet om slaven!”
Henk Casteel
28 aug 2024 – Notulen ledenvergadering 27 augustus 2024
Notulen ledenvergadering 27 augustus 2024
Aanwezig: Carlo Buijvoets (vz), Henk Casteel (secr), Frits Frijlink (penn), René Rouwhorst (bestuurslid) (iets later), alsmede de leden: Gerard Bons (eerder weg), Hans van Bremen, Davy Verreck, Reinier ter Beke, Berry Hoogstraten, Tjeerd de Jong, Frank Nelemans, Laurens de Vries, Wobbe de Vries, Coen Hilbrink, Jos Barendregt, Johan van Ommen en Bert Meester.
Afwezig met kennisgeving: Jan de Boer, Kees Kuijk, Willem van Diggele, Dick van de Griendt, Jeroen Smeenk en Miguel Wormskamp.
Afwezig: Henning Arends.
1. Opening
Voorzitter Carlo Buijvoets heet om 19.55 uur iedereen hartelijk welkom. In zijn openingswoord refereert hij aan de revalidatie van Dick van de Griendt na een rugoperatie en waarbij daarna lymfeklierkanker is ontdekt. Gelukkig houdt deze zich rustig.
Voorts merkt hij op, dat een ieder het zomeravondschaken goed is b(g)evallen.
2. Mededelingen / Ingekomen stukken
– Carlo deelt mede dat iedereen een nieuw TSC-rating krijgt volgens de formule: huidige TSC-rating * 60% + 800.
De herrekende rating staat op de standenpagina.
3. Notulen vorige vergadering
Er zijn geen op- of aanmerkingen op het verslag van 27 februari 2024.
4. Huldiging jubilarissen
Gerard Bons, Frits Frijlink en Henk Casteel zijn dit jaar 25 jaar lid van de club. Ze worden onderscheiden door de voorzitter met een jubileumspeldje.
5. Bekeruitreiking
De bekers worden uitgereikt door de voorzitter en zijn afgelopen seizoen gewonnen door:
Interne Competitie: Laurens de Vries,
Taverne Beker: Hans van Bremen,
Jan Dijkhuis Bokaal: Jos Barendregt.
V.l.n.r. Hans, Laurens en Jos.
6. Interne competities
René Rouwhorst heeft zich ook dit jaar weer beschikbaar gesteld als wedstrijdleider intern.
Ook dit jaar blijven we het aan- en afmelden voor de interne competities via de site doen waardoor op maandagavond het programma bekend gemaakt kan worden. Het is mogelijk je in één keer aan te melden voor het hele seizoen.
Na enige discussie wordt besloten in de interne competitie 3 cycli van 8 ronden te spelen.
Er worden dit jaar vier avonden voorronden gehouden om de Taverne Beker en een finale-avond.
Om de Dijkhuis Bokaal wordt na de leden- en jaarvergadering gespeeld en op dinsdag 14 januari.
7. SOS-competitie
We spelen met één team in de SOS-competitie. We zijn ingedeeld in Klasse 1A met negen andere teams.
Dit zijn: De Zeven Pionnen, Hardenberg, O&O, Pegasus, Rijssen, Schaakstad 2, ZZS!, Zutphen en Voorst.
Wedstrijdleider extern is Kees Kuijk, plv WL-extern is Carlo Buijvoets.
Teamleider is Laurens de Vries, plv is Wobbe de Vries.
Samenstelling van het eerste team: Jos Barendregt, Laurens de Vries, Hans van Bremen, Kees Kuijk, Miguel Wormskamp, René Rouwhorst, Berry Hoogstraten en Wobbe de Vries.
Wobbe heeft afgelopen seizoen te weinig wedstrijden intern gespeeld, maar wordt op basis van zijn rating toch in het team opgesteld.
Reserves zijn: Jan de Boer, Reinier ter Beke, Tjeerd de Jong, Dick van de Griendt (afh. gezondheid, alleen thuiswedstrijden).
Er zijn geen voorstellen binnengekomen voor de wijze van samenstellen van SOS-teams. De huidige regeling zal worden gehandhaafd.
Penningmeester Frits Frijlink wil graag dat het afrekenen van consumpties door de SOS-tegenstanders gewijzigd wordt. Na enige discussie wordt besloten, dat het afrekenen wordt overdragen van penningmeester naar sleutelbeheerder. De teamleider en wedstrijdleider zullen de tegenstanders goed instrueren dat na afloop gepast en cash moet worden afgerekend. Middels het wekelijkse tikkie verrekent de sleutelbeheerder de opbrengst met de penningmeester.
8. Peter Verburgtoernooi
Het PV-toernooi wordt dit jaar wederom bij Kriebelz gehouden en wel op zondag 17 november.
Tjeerd de Jong zal het toernooi dit jaar voor de laatste keer organiseren. Carlo Buijvoets is bereid het toernooi volgend jaar te organiseren. Anderen kunnen zich ook nog aanmelden hiervoor. Tjeerd zal na 17-11 voor de overdracht zorgen.
9. Rondvraag
– Coen Hilbrink stelt voor een poedelprijs in te stellen. Het bestuur zal zich hierover beraden.
– Gerard Bons heeft secretaris Henk Casteel gevraagd zijn mail te behandelen in de rondvraag: Gerard speelt de eerste acht ronden 1.20u + 10 seconden. Hij noteert niet, en zit graag op zijn vaste plek.
– Penningmeester Frits Frijlink deelt mede dat de drankjes vanavond gratis zijn, omdat er voldoende in kas zit.
– René Rouwhorst inventariseert de deelnemers voor de Dijkhuis Bokaal. Dit zijn er zestien.
10. Sluiting
Carlo bedankt de leden voor hun inbreng en sluit om 20.26 uur (bijna een record) de vergadering.
Henk Casteel
PS Verschrikt merkt Carlo na afloop van de vergadering op, dat hij vergeten is nieuwkomer Bert Meester te verwelkomen. Bert is bijna 25 jaar geleden kort lid geweest van de TSC, maar hij was daarna vele jaren lid van VDS tot de vereniging in 2019 ter ziele ging. Carlo was ook VDS-lid en kent Bert dus al vele jaren. Mogelijk vergat hij hierdoor hem voor te stellen.
Na afloop van de vergadering stelt Bert zich ook beschikbaar als reserve voor het SOS-team.
De avond is amper afgelopen, als Frank Nelemans al een poedelprijs opduikt in het stoffige archief van het ter ziele zijnde VDS.
26 aug 2024 – Creatieve Fotografen
Met een ‘schaakhemel’ in een grot.
De fotowedstrijd van het zomeravondschaak leverde voldoende inzendingen op. Henk onthulde al enigszins dat één inzending niet serieus bedoeld was, de andere vindt de jury allemaal gaaf.
Kees Kuijk fotografeerde in Esbjerg, Denemarken. Een kunstwerk dat bestaat uit vier mannen van negen meter hoog. Geïnspireerd door de Paaseiland beelden, zij blikken naar de Waddenzee.
Zie ook Wikipedia.
Wel de moeite waard om als eerste foto te plaatsen. Henk beschreef ze ‘als schaakstukken die niet te tillen zijn’ in de Woenslach. Als een filmcriticus zonder de plot te verraden in het miniatuurtje. Maar het oordeel van de jury: niet toegelaten, want niet gefotografeerd in of met (schaak)zicht op Santino. Vind het wel lollig dit als een ’toerismetip met schaakaardigheidje’ op te nemen.
Vier beelden van drie andere fotografen zijn alle een eerste prijs waard. De eerste drie al eerder gepubliceerd, twee nu naast elkaar. Vierkant, ook in die vorm zijn voldoende essenties weergegeven, ik beschrijf ze niet opnieuw.
Lang overwoog de jury geen rangorde te maken in de prijzen. Laf, vond ik het uiteindelijk. De volgende twee foto’s hebben nog (!) meer creativiteit. Derde prijs. Maar Miguel Wormskamp was als jongste de eerste om de twee anderen te inspireren.
De jury was al content met een eerder door Laurens de Vries versneden en gemailde foto. Toen hij op verzoek originelen stuurde, is er één bewerkt naar een sombere grot. Met een ontsnapping naar een ‘schaakhemel’. Wel tussen aanhalingen. Als er al een hiernamaals is, dan niet enkel en alleen met ons spel. Hooguit als vagevuur. Tweede prijs.
Ik meende dat die niet te overtreffen was, maar de laatste foto, donderdagochtend gemaild, is echt af.
Binnen of buiten ‘geknipt’, vroeg ik me af. Kost even moeite te zien dat Berry Hoogstraten en schaakbord er gespiegeld op staan. Zoom in en geniet. ‘Reflecties’, noemt Reinier ter Beke deze opname. De wijze waarop gras door de kleding van speler, tafel, schaakbord en dame in hun vage spiegelingen valt! Berry met een halve stoppelhaard van kunstgras. U hoeft niet eens te zoomen, ik zorg zelf voor uitvergrotingen.
Reinier in een toelichting: “De lampen, welke zijn reflecties en welke zijn echt? De letters van de reclame spiegelen voor de balk, maar één ‘S’ is verscholen.”
De jury is verplicht oordelen zo veel mogelijk uit te leggen. De reflectie van de reclame zit aan de voorzijde van schuifdeur, de halve ‘S’ op de tweede glaslaag daarachter. Dat verklaart ook dat je de gespiegelde lampen vager en ook verdubbeld ziet. Verder citeer ik nog de fotograaf: “Mooiste is natuurlijk de balustrade achter de fontijn. Die mooi doorloopt naar de reflectie van de glazen en flessen. Staan ze binnen of buiten?”
Daar mag Reinier sans gêne trots op zijn. Zelfs het moment van de dag is uitgekiend. Met halve schemer die alles nog een redelijke helderheid geeft, maar de peertjes hangen er mooi doorheen. De drankreclame heerst, dorstmakend mag ik wel zeggen. Ondanks die aandacht voor de camera won Reinier de pot ook nog.
Ikzelf heb wel weer een paar ideeën voor volgend jaar. Zonder prijsvraag. Plaatsing in clubblad en fotopagina moet voor iedereen volstaan. Ze hoeven absoluut niet zo gaaf te zijn als wat hierin is gepubliceerd.
PS Mijn eega Lineke en vooral ikzelf hebben afgesproken dat ik niet langer voor ‘Popie Jopie’ ga spelen met prijzen enzo. Maar ik geniet al anderhalf jaar van nagenoeg volledig gebleven ‘schaakhelderheid’. Deze zomer smaakte naar zoveel meer. Ook waar ik ogenschijnlijk afwezig mijn rust ‘pikte’, was er bijna altijd op voldoende niveau bij waar het in ons spel op aan kwam.
Gerard Bons
13 aug 2024 – Druipsteen(schaak)grot
Het fingerspitzengefühl van de jury
De in vorig artikel geïntroduceerde fotowedstrijd moet op gang komen. Laurens heeft een zeer stimulerende bijdrage geleverd. Ik reken er op dat één van de twee laatste avonden voldoende fotogeniek (en droog genoeg) zal zijn.
Waarbij het tijd wordt dat het enige jurylid enig inzicht geeft. Nogmaals, beroep is niet mogelijk. Drie verschillende plaatsingen in het fotomenu op de site (na vijf minuten lezen terug naar Home, bijna uiterst rechts in het menublok) zijn al van voldoende kwaliteit voor een beoordeling.
Met foto’s buiten mededinging hoop ik mijn zienswijze te onderbouwen. Met een camera die ik de dag voor de schaakavond voor veel euro’s aanschafte. Ook veel te ingewikkeld, maar de telefooncamera kan ik niet meer hanteren.
Een snelcursus van de fotovakman leerde me opnieuw enkele basisprincipes om met een stabiele camera in duister zonder flits te werken. Maximaal diafragma vervagen de drie roosjes op de voorgrond, waarachter het water wel mooi schittert. De lichtreclame achterin is weer onscherp, ook door overbelichting trouwens.
Twee foto’s zijn dankzij geduld van anderen geslaagd te noemen. Het lijkt erop dat Henk bier uit de fontein tapt, zijn glas hield hij achter de waterstralen. Met Bram heb ik wel twintig foto’s ‘geknipt’ eer er één voldoende kwaliteit had. Ben blij dat het met dit licht en de digitechniek redelijk slaagde. Ook omdat hij de avond opvrolijkte met die roosjes.
Originaliteit en fotokwaliteit zijn de belangrijkste factoren. Laurens mailde mij dinsdagavond al een uitstekende foto. Gemaakt terwijl zijn ‘mobiele telefoonlens’ door de draken van de fontein koekeloerde.
Het idee is al een 10 waard. Dat Laurens de telefooncam zo stil kon houden dat alles er zo letterlijk haarscherp op kon staan? Kalme handen, niet te zien in een site. Ziehier twee uitsneden in superzoom vergroot.
Ongelofelijk, toch? Nog steeds niets van de pixels te zien! Niemand hoeft ze zo scherp te maken, hoor. (Overigens blijven twee vierkantjes naast elkaar ook een mooi breedbeeld dat voor deze explicatie op elk scherm past. Voor dit wedstrijdje blijft een enkele liggende foto de bedoeling.)
“Van de regen in de drup,” schreef Laurens als bijschrift toen hij de foto al dinsdagavond had verstuurd. De waterstraaltjes zijn supervaag en langwerpig, door een langere sluitertijd. Het beeld deed me ook denken aan een ‘druipsteen(schaak)grot’. Beschouwde het even als een ‘minpuntje’. Na herbeoordeling concludeerde ik: prachtig, zoveel meer kunnen zien dan wat er al is!
Enige echte minpunt: Een staande foto komt niet tot zijn recht op beeldschermen. In gedrukte media is een staande foto (blad)vullend, digitaal wordt alles iel. Doorscrollen is zó lelijk. Die van Laurens is een uitzondering, andere inzendingen hebben nu voorkeur op beeldscherm 16:9 formaat.
Laurens’ foto is in alle andere opzichten zo goed dat ik gewoon een tweede en een derde prijs uitloof. Drie sixpacks blijft meer symbolisch dan kostbaar. Uit te reiken op de slotavond. Met na de voorlaatste avond (14e aanstaande) al globaal vastgestelde uitslag, dan kan ik alles thuis op mijn gemak zien. Men kan mailen naar Gerard Bons.
Zeker als het weer tegenzit kijk ik ook naar foto’s die op de 21e worden gemaakt. Beoordeel ik dan op het beelscherm van de fotograaf. Op basis van fingerspitzengefühl. Ook dan uiteindelijk ‘verplicht’ te verzenden naar het mailadres. Voor verantwoording van de jury over 14 dagen, weer in dit clubblad. Daarvoor geen tussentijdse rapportage.
Het lijkt dat ik alleen kick op nachtfoto’s, de vorige maand gemaakte heldere platen van Miguel en Henk blijven gegadigden. Schemer kan leiden tot voldoende combinatie van het laatste daglicht en kunstlicht.
Men kan maximaal twee foto’s van fundamenteel verschillend standpunt insturen. Uiteraard komt niemand in aanmerking voor twee sixpacks. Zelfs als het Laurens lukt de vorige foto te overtreffen.
Je mag (graag) de digi-besturing voor formaat van 16:9 toepassen en kaderen. Zoals ik in vorige clubblad aflevering van een oorspronkelijke foto driekwart weg liet om de essentie te tonen. Bijvoorbeeld om de fontein op een schaakbord te laten druppelen.
De foto’s van Laurens heb ik naar mijn smaakt aangepast om het contrast licht te verbeteren. Mijn eigen foto’s tonen in de oorspronkelijke fotoplaatjes slechts schimmen. Bij alle drie is de helderheid zeer zwaar versterkt. Vanaf nu moet iedere inzender dat zelf beoordelen en aanpassen eer ik er naar kijk.
Tenslotte: Geen toevoegingen (fotoshop) of AI. Doe je niet voor die zes flesjes.
Gerard Bons.
18 juli 2024 – Schaken fotogeniek maken
Onze statische sport is niet om in te lijsten. De peinzende grootmeesters vinden wij best interessant. Maar hun concentratie kun je niet echt publicitair prikkelend noemen.
Daarom bedacht de organisatie van Corus en het Rijksmuseum tien jaar geleden om twee toernooidagen bij de Nachtwacht te spelen. Een fotogeniek idee. Ware het niet dat de museumdirecteur, schaakbobo’s en de sportpers deze unieke kans (m.i.) met weinig fantasie in beeld brachten.
Dan deed Miguel dat drie weken geleden beter. Door simpelweg schakers te fotograferen met een bijzondere voorgrond. Ik hielp nog een beetje door een foto te kaderen. De monumentaal te noemen fontein van deze dorpspizzeria ‘plast’ ogenschijnlijk op een schaakbord.
De oorspronkelijke foto:
Carla maakte eind mei wel twintig foto’s van Miguel en mij. Een paar als tegenstanders, niet geplaatst omdat ze lijken op wat we voortdurend zien in kranten en op sites. Twee van de vier geplaatste herhaal ik. Als verse schaakvrienden die met iedereen willen praten en bij analyse. Ligt het aan mij of klopt het dat we weinig van die kant van onze sport zien in de media?
De tweede foto van Miguel vond ik ook mooi ‘anders-dan-anders’. De fontein is echt groot, de in het raam gespiegelde fotograaf is helderder dan de schakers. Paul en ik speelden lekker buiten en wij lieten ons graag zien. Wat een daglichtschuw gezelschap daarbinnen.
Wat dat betreft heeft Henk de tegengestelde meningen aan één bord puntig beschreven, … en gefotografeerd. De ene De Vries, Laurens, wilde binnen zitten, Wobbe buiten. Als controleur van wandelpaden voor natuurclubs IVN of NIVON loopt en ligt hij liever op gras. Maar zelfs de kunstgrasmat prefereerde hij die avond om niet onder een dak te bivakkeren.
| De entourage van ons zomeravondschaak vind ik mooier dan het rijksmuseum …, om in te schaken. En meer buiten, als het nog zomer wordt met avonden rond dertig graden. Lijkt me heerlijk dan naast de fontein te schaken. En om eens een foto te maken. Voor het clubblad, niet meer door mij. Maakte er veel meer dan honderd. Nu concentreer ik me 100% op de partijen, 100% analyseren en een beetje sociaal. Camera en zelfs mobiel laat ik thuis. Maar ik vind foto’s belangrijk genoeg om er een ‘prijsvraagje’ aan te koppelen. Beloning: Sixpack kwaliteits(dat wel)bier (ook 0%). Belangrijker: plaatsing in het clubblad. Ik ben zelf de jury zonder last of ruggenspraak. Weet niet eens welke normen ik laat gelden. Gerard Bons |